รู้สึกค่อนข้างหวาดกลัว!
เฉียนหลินกล่าวเสียงเบา “ผู้มีพระคุณ ผมกำหนดเป้าหมายในแต่ละด้านไว้ให้คุณแล้ว ก้าวที่หนึ่งคือเป้าหมายขนาดเล็ก ก้าวที่สองคือเป้าหมายขนาดกลาง ก้าวที่สามคือเป้าหมายระยะยาว คุณต้องสู้ๆ นะ! แค่คุณบรรลุเป้าหมายก้าวที่หนึ่ง คุณก็เทียบชั้นกับจิ่งหรานได้แล้ว ถ้าคุณบรรลุเป้าหมายก้าวที่สอง คุณก็เล่นบทแกล้งโง่เวลาอยู่ต่อหน้าเขาได้เลย ถ้าคุณบรรลุเป้าหมายก้าวที่สาม คุณก็เมินใส่เขาได้เลย!”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เฉียนหลินก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกด้วยความโล่งใจ ลักษณะดูเหมือนว่าถ้าไม่ได้พูดก็จะไม่สบายใจมาก!
มือของเฉินชางสั่นระริก เขามองเฉียนหลิน อดถอดหายออกมาไม่ได้ “ภารกิจนี้หนักอึ้งเกินไป ผมรู้สึกค่อนข้างยาก”
เมื่อเฉียนหลินได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะเยาะออกมา “แหม…อายุยังน้อยต้องเพิ่มแรงกดดันให้ตัวสักหน่อย ถ้าผมเป็นเกิ่งเหยียนเห็นคุณเป็นแบบนี้ผมก็ไม่สนคุณ!…
…จะว่าไปเป้าหมายพวกนี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เทียบกับเป้าหมายของผมแล้วห่างไกลกันเยอะ นี่คุณป๊อดหรือไงครับ”
เฉินชางชะงัก เขาหันไปมองเฉียนหลิน “หรือว่า…คุณก็เคยเจอแบบผม?”
แววตาของเฉียนพลันเปลี่ยนเป็นหม่นหมองในทันใด ดูเหมือนว่าจะเคยผ่านประสบ
