คำพูดของเฉียนหลินทำให้เฉินชางจิตใจเอนเอียง!
ทำไมฟังแล้วได้อารมณ์นั้นมากเลย
อารมณ์เดือดพล่าน!
เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ซึ่งไม่อาจบรรยายออกมาด้วยคำพูดได้ เฉินชางก็อดรู้สึกตื่นเต้นนิดๆ ไม่ได้…
เฉินชาง “จะ…ไม่ดีหรือเปล่า”
เฉียนหลินกล่าวด้วยอารมณ์โกรธแค้นอยู่เต็มอก “จะไม่ดีได้ยังไงกันครับ พี่ใหญ่? นี่เรื่องของความโกรธแค้นที่โดนฉกเมียรักไป คุณโดนสวมเขาขนาดนี้?”
คำพูดนี้…ทำให้ไฟในใจของเฉินชางลุกโชนขึ้นมาทันใด
เฉินชางยืดตัวตรงเตรียมจะเดินไปในงานประชุมใหญ่ เฉียนหลินอดปรบมือไม่ได้ “แบบนี้ถูกต้อง!”
“ไม่ถูก! เราเลิกกันก่อนที่เธอจะมีแฟนใหม่ แบบนี้ไม่เรียกว่าโดนสวมเขา…” เฉินชางหันกลับมากะทันหันพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เฉียนหลินชะงัก อดเคร่งขรึมไม่ได้ “แล้วรู้สึกอัดอั้นหรือเปล่าล่ะครับ ถ้ารู้สึกก็โกรธแค้นได้!”
เฉินชางนิ่งเงียบไม่พูดจา ถึงแม้ว่าตนจะไม่ได้สนใจเกิ่งเหยียนแล้ว แต่รสชาติของความรู้สึกที่โดนเปรียบเทียบกับแฟนใหม่ของเกิ่งเหยียนมันช่างขมขื่นเหมือนรสชาติของยาขม ปวดร้าวตรอมตรม (ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเคยเผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้ไหม…)
…
…
ทั้งสองเดินเข้าไปในงานและหาที่นั่ง
ขณะนี้อธิการบดีกำลังพู
