ชางเอ๋อร์ นายก็มาเหมือนกันหรือเนี่ย”
“ใช่แล้ว! ไม่เจอกันตั้งนาน หายไปอยู่ไหนมา”
“ชางเอ๋อร์ นายคงจะไม่ได้เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเราเชิญมากล่าวสุนทรพจน์วันฉลองครบรอบหกสิบปีวันสถาปนามหาวิทยาลัยหรอกนะ!”
คนในกลุ่มต่างหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนาน เฉียนหลินชื่นชอบความครึกครื้นยืนดูอยู่ข้างๆ เขารู้สึกสนุกกับการเห็นเฉินชางกับเพื่อนพูดคุยหยอกล้อกันมากกว่าการร่วมพิธีเปิดภาคเรียนเสียอีก
เฉินชางหัวเราะกระอักกระอ่วน “วันนี้ฉันมาร่วมกิจกรรม เรื่องนี้พวกนายทายถูก!”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ก็เกิดเสียงเอะอะดังขึ้นทันที “อั๊ยยะ สุดยอดเลย? ไหนนายเล่ามาสิว่าช่วงสามปีนี้นายสร้างผลงานอะไร ถึงได้ก้าวไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้เร็วขนาดนี้!”
“นายคงจะไม่ได้สอบติดปริญญาเอกที่วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน[2] หรอกนะ”
ความจริงแล้วในครั้งนี้ได้มีการเชิญศิษย์เก่าหลายคนที่สอบติดมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมาร่วมงานในวันนี้จำนวนไม่น้อย เพื่อประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ถึงความสามารถ
เฉินชางกระแอมออกมาหนึ่งที แล้วก็ยิ้มแหยๆ “ฉันสอบติดแล้ว!”
“…แต่…สอบติดปริญญาโทของมหาวิทยาลัยเรา!…”
“…ฉันมาร่วมพิธีเปิดภาคเรียนของนักศึกษาใหม่!”
หลังจากที่เฉินชางพูดประโยคนี้ออกไป ทุกคนต่างก็ชะงักก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานก็ตามมาติดๆ
ทว่าไม่มีใครหัวเราะเยาะเฉินชาง ทุกคนต่างก็โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว อย่างมากก็แค่หยอกล้อกัน
