ม สะอาด
เฉินชางมักจะแวะเวียนมากลับมารับประทานอาหารที่โรงอาหารแห่งนี้เป็นครั้งคราว
อาหารหนึ่งชุดที่โรงอาหารมีกับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์สองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง ข้าวหนึ่งถ้วย ราคาแค่เจ็ดแปดหยวน
สมัยที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้แรกๆ เฉินชางมักจะชอบไปไหนมาไหนพร้อมกับเพื่อนร่วมหอพักเป็นกลุ่มๆ มาในวันนี้ ตนกลับพบว่า ตนชอบไปไหนมาไหนคนเดียวมากกว่า
ไปทำงานคนเดียว เลิกงานกลับบ้านคนเดียว รับประทานอาหารคนเดียว
ถึงแม้ตัวตนของใครคนหนึ่งอาจไม่เป็นที่น่าพอใจของคนรอบข้าง แต่เมื่อคุณเคยชินกับรูปแบบชีวิตเช่นนี้แล้ว คุณจะรู้สึกว่าคุณสบายใจกับการทำอะไรคนเดียวเช่นนี้
โอเค เฉินชางก็แค่หาเหตุผลอันสูงส่งมาสนับสนุนสถานะโสดของตน
หลังจากที่เลือกซื้อเมนูที่คุ้นเคยแล้ว เขาก็เลือกนั่งตรงที่นั่งที่คุ้นเคย
…
…
“เอ๊ะ? หลัวโจว นายดูนั่น นั่นใช่เฉินชางหรือเปล่า” จู่ๆ ต่งจยาก็กล่าวขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เฉินชางซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะข้างหน้า
หลัวโจวชะงักงัน และมองตามไป แล้วเขาก็ถึงกับตกตะลึงในทันใด “อุ๊บ! เป็นเขาจริงๆ ด้วย! เฉินชาง! เขามาได้ไง!”
ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ทั้งสองคนก็ถือถาดอาหารเดินไปยังโต๊ะที่เฉินชางนั่ง
“ชางเอ๋อร์! เป็นนายจริงๆ ด้วย!” หลังจากที่วางถาดอาหารเรียบร้อยแล้ว หลัวโจวส่งเสียงหัวเราะออกมา
เฉินชางจึงเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นสองคนนั้น เขาก็ถึงกับตกตะลึง
“หลัวโจว? ต่งจย
