้ล่วงหน้าไงพี่ เกิดกลายเป็นดาราขึ้นมาจะทำไง”
เดือนสิงหาคมถึงกันยายนเป็นช่วงที่อากาศร้อน ดวงอาทิตย์ส่องแสงจ้าอยู่กลางท้องฟ้า ส่องแสงแดดร้อนแรงแผดเผาเสียจนทำให้ผู้คนต่างก็รู้สึกร้อนจนกระสับกระส่าย
ทั้งสองยืนอยู่ข้างทาง หลังจากที่เฉินชางวางกระเป๋าเดินทางลงเรียบร้อยแล้ว เขาก็เตรียมจะเรียกรถแท็กซี่ผ่านแอปตีตี[1] การเรียกรถแท็กซี่ใกล้สถานีรถไฟเป็นอะไรที่ค่อนข้างยากลำบาก
เขาเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ทันใดนั้นก็มีรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ข้างทาง
เฉินชางเงยหน้ามองทีหนึ่ง เป็นรถแลนด์โรเวอร์สีดำ จอดขวางหน้าเฉินชางกับเฉินหลัวพอดี
เฉินชางขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังเตรียมจะหิ้วกระเป๋าเดินทางย้ายที่ยืนรอรถ
และในตอนนี้เอง กระจกหน้าต่างรถก็เลื่อนลง
“หมอเฉิน! หมอเฉินคะ!”
เสียงที่คุ้นหูดังลอดเข้ามาในหู เฉินชางหันไปมองข้างในรถทีหนึ่ง
เอ๊ะ?
ดูเหมือนหน้าตาจะคุ้นๆ
เนื่องจากแสงแดดแยงตา เฉินชางก็เลยมองเห็นไม่ชัดนัก
ฟู่อวี้ฟางเผยรอยยิ้มออกมา เธอคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าเธอจะเจอเฉินชาง
เดิมทีตอนที่ขับรถผ่าน เธอชำเลืองมองข้างทางกะหันทัน แล้วก็เหลือบไปเห็นสองหนุ่มหน้าตาดีเข้าเลยอดมองให้นานขึ้นอีกนิดไม่ได้ แต่พอได้มองอย่างละเอียดแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกคุ้นหน้าขึ้นมา นั่นไม่ใช่เฉินชางหรือ
ฟู่อวี้ฟางรีบลงจากรถ เธอสวมรองเท้าแตะวิ่งเข้าไปหาเฉินชาง เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กใบใหญ่ เธอก็ถามด้วยความสงสัย “หมอเฉิน นี่คือ…ย้ายบ้านห
