เฉินชางแลกเวรกับหวังหย่ง
ในวันพุธมีพิธีเปิดภาคเรียน เฉินชางอยากไปร่วมงาน แต่วันพุธเป็นวันที่เฉินชางเข้าเวรเช้าทั้งวัน
วันนี้หวังหย่งเข้าเวรดึก เมื่อคิดไปคิดมา เฉินชางก็เลยแลกเวรกับหวังหย่ง เข้าเวรดึกแทนเขาในคืนนี้
ทันทีที่หวังหย่งได้ยินเช่นนั้น ก็เป็นธรรมดาที่เขาจะตอบตกลงด้วยความยินดี
เฉินชางทำงานไปจนถึงตอนสี่ทุ่มกว่า ในเวลานี้ด้านนอกไม่ยุ่งแล้ว เฉินชางไม่ได้กลับไปที่ห้องเวร แต่นอนงีบอยู่บนเก้าอี้ที่วางเรียงติดกันสามตัวในห้องทำงานเลย
ขณะที่กำลังนอนหลับสลบไสลอยู่นั้น จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ เขา!
เขาตกใจจนพลิกตัวลุกขึ้นมายืนด้านข้างในทันใด
เพราะเขาเห็นว่ามีหญิงสาวผมยาวยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงยืนอยู่ข้างตน จับจ้องเฉินชางชนิดไม่ละสายตา และไม่พูดไม่จา
กล่าวตามจริงว่าหญิงสาวคนนี้ทำให้เฉินชางตกใจกลัวจนขวัญกระเจิง!
ตกใจถึงขั้นที่ต้องเอามือลูบอก หายใจหอบหืดอยู่สองเฮือก
เมื่อเฉินชางมองหญิงสาวคนนี้ที่ยืนอยู่ข้างเขา สิ่งที่เห็นคือหญิงสาวสวมชุดโรงพยาบาล คงเป็นเพราะนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยจนเส้นค่อนผมยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง แล้วก็ลุกพรวดจากเตียงมาจ้องเฉินชางในสภาพเช่นนี้เลย แววตาที่เธอจ้องเขาแฝงไว้ด้วยคำถาม
เฉินชางคิดแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ใครจะไปรู้ได้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว! ถ้าเธอคิดจะทำอะไรเลวร้ายขึ้นมา วันนี้ตนคงต้องจบชีวิตลงแล้ว
เฉินชางมองหน้าหญิงสาว เขาค่
