อนข้างรู้สึกคุ้นหน้า คล้ายว่าจะเป็นผู้ในห้องผู้ป่วยของแผนกฉุกเฉิน แต่…ดึกขนาดนี้ยังไม่หลับไม่นอน แต่เดินมาที่ห้องทำงานเพื่ออะไร
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้ว เฉินชางก็ถอนหายใจออกมา “คุณ…มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
หญิงสาวจ้องมองเฉินชาง “ทำไมคุณถึงนอนหลับ”
เฉินชางชะงักงัน “ครับ ผมง่วง ถ้าไม่นอนจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ”
ประหลาดพิลึก…
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนทันที เธอถามด้วยความข้องใจ “คุณนอนหลับในเวลาเข้าเวร คุณเป็นหมอหรือเปล่า ทำไมไม่มีความรับผิดชอบ เกิดผู้ป่วยเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง!”
เมื่อเฉินชางเห็นว่าหญิงสาวคนนี้ค่อนข้างจะโมโห ก็เลยอดกลั้นความเป็นตัวของตัวเองเอาไว้ อธิบายอย่างใจเย็น “เวรดึกนอนได้ครับ แต่ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พยาบาลจะมาเรียกได้ทันเวลา ดังนันไม่กระทบงานครับ”
หลังจากที่หญิงสาวได้ฟังคำอธิบายแล้ว เธอก็ไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็เข้าใจ “ฉันเห็นคุณนอนหลับ ก็เลยเข้ามาดูสักหน่อย ไม่มีอะไร ฉันไปแล้ว คุณนอนต่อเถอะค่ะ”
หลังจากพูดจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้องไป
ปล่อยให้เฉินชางงงเป็นไก่ตาแตก
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
เฉินชางถอนหายใจออกมาด้วยความจนปัญญา เขานั่งอยู่ที่เก้าอี้นานมากก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น น่ากลัวจริงๆ
ดูแล้วอีกหน่อยจะนอนในห้องทำงานไม่ได้แล้ว ตอนที่กลับไปนอนที่ห้องเวรก็ต้องปิดประตูให้ดี!
ถ้าเจอกับผู้ป่วยที่มีอารมณ์รุนแรงขึ้นมา เฉินชางก็ไม่กล้ารับประกันว่าวันนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น!
หลัง
