จากที่เจอกับเหตุการณ์นี้เข้าไป เฉินชางก็หลับไม่ลงแล้ว
เขามองนาฬิกา เพิ่งจะเที่ยงคืน ดูแล้วคืนนี้จะต้องเป็นหนึ่งคืนที่หลับไม่ลง
เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาเปิดดู
ผ่านไปประมาณสิบนาที ทันใดนั้นก็มีพยาบาลสีหน้าตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน
“หมอเสี่ยวเฉินคะ คุณรีบมานี่หน่อยค่ะ!”
เฉินชางรีบวิ่งตามไป
ในตอนนี้มีกลุ่มวัยรุ่นหนึ่งกลุ่มยืนอยู่ที่หน้าประตูแผนกฉุกเฉิน ไม่เดินเข้ามา และไม่เดินออกไปไหน ยืนขวางประตูอยู่เช่นนั้น แล้วก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังโต้เถียงกัน
เฉินชางเองก็ไม่เดินออกไป ยืนอยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตรก็ยังได้กลิ่นเหล้าโชยเข้ามา
เมื่อมองอย่างละเอียด จะเห็นว่าคนกลุ่มนี้เป็นวัยรุ่นทั้งหมด วัยคึกคะนอง แต่ละคนแต่งตัว…จัดเต็มสุดๆ
เฉินชางถอนหายใจออกมา ดื่มเหล้าด้วยกันจนเมาแล้วก่อเรื่องวุ่นวาย อุปนิสัยเฉพาะคน!
ก็คือมีคนกลุ่มหนึ่งที่ดื่มเหล้าแล้วไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร จู่ๆ อุปนิสัยก็เปลี่ยนกะทันหัน กลายเป็นคนที่ชอบหาเรื่องทะเลาะวิวาท
ในที่สุดเฉินชางก็เห็นคนกลุ่มนี้พยุงชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
เมื่อเฉินชางสังเกตอย่างละเอียดแล้วก็พบว่าทั่วทั้งศีรษะชายคนนี้อาบไปด้วยเลือด สีหน้าของเฉินชางก็เปลี่ยนในทันใด “เล่อเล่อ รถเข็น!”
เมื่อเล่อเล่อเห็นชายหน้าอาบเลือด เธอก็เข็นเตียงผู้ป่วยมาเตรียมไว้แล้ว
เฉินชางรีบบอกคนเหล่านั้น “เอาตัวคนเจ็บขึ้นเตียง!”
หลังจากที่วัยรุ่นกลุ่มนี้เห็นเฉ
