ดการเอง เสี่ยวหยาง คุณไปที่แผนกระบบทางเดินอาหารเป็นเพื่อนคุณพ่อของคุณก่อนเถอะครับ…”
“…อ้อ คุณต้องขอบคุณหมอเฉินมากๆ นะครับ เขาเป็นผู้มีพระคุณของคุณเชียวนะ ถ้าไม่ใช่เพราะหมอเฉิน การผ่าตัดวันนี้จะต้องยุ่งยากทีเดียว” เซียวเหอแนะนำเฉินชางให้เสี่ยวหยางกับครอบครัวได้รู้จักกัน “อีกทั้งผลลัพธ์การผ่าตัดของหมอเฉินประสบผลสำเร็จมาก ฟื้นตัวไวแน่นอน พวกคุณสบายใจได้เลยครับ!”
หลัวจากพูดจบ เซียวเหอมองเฉินชางด้วยความซาบซึ้งใจ ในครั้งนี้เขาติดหนี้บุญคุณเฉินชาง
ทันทีที่เสี่ยวหยางได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบจูงมือภรรยาโค้งคำนับเฉินชางทันที “คุณหมอเฉินครับ ขอบคุณมากครับสำหรับบุญคุณอันยิ่งใหญ่!”
เฉินชางถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง เขารีบตอบรับอย่างมีมารยาททันที
“ไม่ต้องเกรงใจครับ ไม่ต้องเกรงใจ…ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรครับ เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ” เฉินชางรีบตอบกลับไป
คำว่า ‘บุญคุณอันยิ่งใหญ่’ ทำเอาเฉินชางถึงกับตกอกตกใจ
ในตอนที่เผชิญหน้ากับผู้ป่วยในบางครั้ง เฉินชางก็ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
เพราะผู้ป่วยมีหลากหลายรูปแบบ มีทั้งสำนึกในบุญคุณ มีทั้งรู้สึกเหยียดหยาม มีทั้งรู้สึกสงสัยไม่มั่นใจ มีทั้งความเชื่อมั่นโดยไม่มีเงื่อนไข แต่ไม่ว่าความรู้สึกประเภทไหนจะประดังเข้ามาใส่ตัวเขา สิ่งที่เฉินชางทำก็คือจะต้องไม่ทำให้ให้ผู้ป่วยผิดหวัง
เพียงแต่ผู้ป่วยที่มาที่โรงพยาบาลต่างก็โอบกอดความรู้สึกความกระวนกระวายใจกับไม่สบายใจเอาไว้อยู่แล้ว ในใจล
