ึกๆ ก็หวังว่าจะรักษาได้
คนเลวมีอยู่ทุกที่ทุกเวลา
แต่จะเกิดข้อกังขากับโลกใบนี้เพียงเพราะคนเลวๆ เหล่านั้นไม่ได้
ดังคำกล่าวที่ว่าอึหนูหนึ่งก้อนทำให้ซุปเสียทั้งหม้อ[1] ความจริงแล้วถ้าตักอึหนูขึ้นมา ซุปในหม้อก็ยังคงเป็นซุปที่รสชาติอร่อยหม้อหนึ่ง
ถ้าเอาแต่ขยายความผิดพลาด จุดอ่อน ความรู้สึกเหลือทนเหล่านั้นให้ดูใหญ่โตจนเกินไป ชีวิตจะงดงามสดใสได้อย่างไรกัน
คนเป็นแพทย์ควรจะวางใจให้สุขุมเยือกเย็น
ไม่ว่าในตอนนั้นจะเผชิญกับผู้ป่วยรูปแบบไหน ก็ควรจะสงบสุขุม
หลังจากที่ออกมาจากห้องผ่าตัดแล้ว เฉินชางกับหวังหย่งเดินไปด้วยกัน ตอนนั้นเอง ก็มีหญิงสูงวัยโพกผ้าบนศีรษะวิ่งตามมาพร้อมตะโกนเรียกทั้งสองไว้
“คุณหมอ ฉันเป็นภรรยาของเหล่าหยาง” เสียงที่แหบแห้งอย่างชัดเจนดังตามหลังพวกเขาสองคนมา
เฉินชางกับหวังหย่งหันกลับไปมองที่ต้นตอของเสียง พวกเขาชะงักเล็กน้อย พร้อมรีบกล่าวทันทีว่า “อ้อ สวัสดีครับคุณป้า ตอนนี้สิ่งที่จำเป็นสำหรับเหล่าหยางคือการพักผ่อนครับ คุณป้าไม่ต้องกังวลนะครับ”
หญิงสูงวัยพยักหน้าไม่หยุด เธอหยิบเงินที่ม้วนไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยมือที่สั่นระริก เธอดึงมือเฉินชางมา แล้วยัดเงินม้วนนั้นใส่มือเฉินชาง
ใบหน้าของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความรู้สึกอับอายและเกรงใจ เอามือจับที่ชายเสื้อตนเอง กล่าวด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างขลาดกลัว “คุณหมอคะ อย่ารังเกียจนะคะ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของฉันเองค่ะ ถึงแม้จะน้อยไปนิด ไม่ได
