เสี่ยวหยางกับเหล่าหยางหน้าตาเหมือนกันมาก ใบหน้าที่ดูซื่อและเงียบขรึมในตอนนี้เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
ภรรยาของเหล่าหยางเป็นชาวนา ชอบใช้ผ้าโพกศีรษะ ปีนี้เธออายุหกสิบกว่าแล้ว ทว่าดูภายนอกกลับเหมือนคนอายุเจ็ดสิบ แววตาดูอ่อนล้าโรยแรงไม่อาจทนต่อเรื่องกระทบจิตใจได้อีก
เส้นผมหงอกขาวทั่วทั้งศีรษะนับตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนหน้านี้ที่เธอต้องดูแลเหล่าหยางที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง หลังจากที่เธอดูแลเหล่าหยางไปได้ครึ่งปี เส้นผมของเธอก็เริ่มหงอกขาว
สถานการณ์ของครอบครัวเหล่าหยางในเวลานี้เปรียบเสมือนเปลวเทียนที่อยู่ท่ามกลางสายลม
ด้วยเหตุนี้ ทำให้เซียวเหอไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี เขามองภรรยาเหล่าหยาง แล้วก็แกล้งยิ้มออกมา กล่าวอย่างใจเย็นว่า “พี่สะใภ้ครับ ไม่มีอะไรครับ แค่หลอดอาหารทะลุเป็นรูหนึ่งรูไม่น่ากลัวครับ พี่สะใภ้ออกไปนั่งพักด้านนอกก่อนนะครับ ผมขอคุยกับเสี่ยวหยางหน่อย”
เมื่อเสี่ยวหยางเห็นเช่นนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “แม่ แม่ออกไปดูหลานด้านนอกกับชุ่ยเอ๋อร์ก่อนนะ อีกเดี๋ยวผมไปหา”
ภรรยาของเหล่าหยางพยักหน้าด้วยสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ไม่รู้ว่าเชื่อจริงๆ หรือว่าไม่เชื่อแต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เธอจึงถอนหายใจออกมาแล้วเดินช้าๆ ออกจากห้องส่องกล้องไป
เมื่อเสี่ยวหยางเห็นแม่เดินออกไปแล้ว เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที เขารู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่เซียวเหอพูดขนาดนั้น
หลอดอาห
