แล้ว เซียวเหอก็รีบกล่าวทันทีว่า “กดตัวผู้ป่วยไว้ จำไว้ว่าห้ามให้ศีรษะของผู้ป่วยขยับเด็ดขาด!”
“เหล่าหยางคุณอดทนก่อนนะครับ อย่าขยับเด็ดขาด ไม่งั้นจะเกิดปัญหา!”
เหล่าหยางถึงกับตกใจ ถึงแม้ว่าเขาจะเจ็บ แต่เขาก็อดทนอย่างเต็มที่ เขาหลับตาปี๋ แต่ความเจ็บปวดนี้ค่อนเจ็บแปลบไปถึงหัวใจ ปากของเขาถูกครอบไว้ขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว น้ำตาไหลพรากเป็นสาย
เจ็บจริงๆ จนน้ำตาไหลเลย!
และในตอนนี้เอง เห็นภาพบนหน้าจอที่ฉายภาพจากกล้องส่องหลอดอาหาร สิ่งที่เห็นคือหลอดอาหารที่ทะลุเป็นรู!
ทุกคนถึงกับช็อก!
นี่มันกล้องส่องหลอดอาหารนะ ไม่ใช่ตรีศูล หลอดอาหารหนาขนาดนั้น ทำไมแทงทะลุได้
มิน่าเล่าหัวหน้าเซียวถึงได้ตื่นตระหนก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็มองเซียวเหอที่สีหน้าเคร่งเครียด
เวลานี้จำเป็นต้องรีบทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดให้เร็วที่สุด…
ถึงอย่างไรเสียทุกคนต่างก็รู้ว่าโรงพยาบาลอันดับสองเปี่ยมคุณธรรมขนาดไหน การผ่าผัดประเภทนี้โรงพยาบาลของเราทำไม่ได้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ทุกคนก็ถึงขั้นรู้สึกเศร้าใจ โรงพยาบาลไม่มีแผนกที่คอยเกื้อหนุน ทำให้หมอก็ขาดความมั่นใจ
หมอในแผนกมองเซียวเหอที่ข่มสีหน้าให้สงบนิ่ง ดึงสายอุปกรณ์ออกมาอย่างระมัดระวัง
เหล่าหยางที่นอนอยู่บนเตียง พลิกตัวลุกขึ้น มือทั้งสองข้างกุมอก และจากนั้นก็นั่งอยู่ในท่าคุกเข่า
รองหัวหน้าโหวซวี่มองเซียวเหอ “หัวหน้า…ติดต่อย้ายโรงพยาบาลทันมั้ย”
เซียวเหอขมวดคิ้วเข้าหากั
