ทำอาหารของตระกูลต้องเสียเกียรติ
เพราะถึงอย่างไรเสีย ทุกครั้งเวลาที่เฉินชางทำงาน เฉินชางก็ต้องใช้มีดกรีดเนื้อเหมือนกัน
เฉินชางซื้อเนื้อวัวหนึ่งครึ่งกิโลกับเต้าหู้จำนวนหนึ่งกลับมาทำเนื้อตุ๋นที่บ้าน
…
ระหว่างที่เดินทางไปโรงพยาบาลในตอนบ่าย เฉินชางบังเอิญเจอกับหวังเชียน
“พี่เชียนเอ๋อร์!”
เมื่อหวังเชียนเห็นเฉินชาง เขาก็ยิ้มแล้ววิ่งเข้ามาหา “โอ๊ย อิ่มมากเลย”
เฉินชางยิ้ม “พี่เชียนเอ๋อร์ อาหารอร่อยใช้ได้ใช่มั้ย ไปกินแถวย่านธุรกิจการค้าเทียนเจียมาหรือครับ”
หวังเชียนเบะปาก “อาหารราคาแพง ลูกของเพื่อนเก่าอายุครบหนึ่งเดือนเต็ม ก็เลยจัดโต๊ะจีน ใส่ซองไปห้าร้อยหยวน ผมก็เลยหาทางที่จะทำให้ไม่ขาดทุน ก็เลยพยายามกินให้คุ้ม”
เฉินชางหัวเราะลั่น “พี่สะใภ้ตั้งครรภ์แล้วไม่ใช่หรือครับ อีกเดี๋ยวก็ได้ทุนคืนแล้ว!”
หวังเชียนหัวเราะ “ใช่แล้ว แต่เสี่ยวเฉิน ตอนที่ผมแต่งงานคุณไม่ได้มาร่วมงาน น่าเสียดายจริงๆ เพื่อนเจ้าสาวสวยๆ ทั้งนั้น จุ๊จุ๊…ตอนนั้นผมยังร้อนใจแทนคุณเลย…”
“…ผมว่านี่เป็นเรื่องด่วนสำหรับคุณนะ ต้องรีบหาคู่สักคนนะครับ…”
“…อายุคุณก็ไม่น้อยแล้ว อายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะครับ การงานก็มั่นคงแล้ว รายได้ก็สูง หน้าตาก็หล่อเหลา ตอนนี้สิ่งที่ยังขาดในชีวิตของคุณก็คือผู้หญิงสักคนที่จะเติมความสมบูรณ์ความสุขในชีวิต…”
“…ผมว่านะ ฉินเยว่ก็ไม่เลว เราพูดกันแบบเปิดใจเลยนะครับ พวกเรารู้จักกันมาสามปีแล้ว รู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ต
