่างฝ่ายต่างเข้าใจกัน ใช่มั้ยล่ะ…”
“…ข้อแรกเลย ฉินเยว่เป็นผู้หญิงที่ดี จบปริญญาโทจากเซียงยาเลยนะ แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้หัวหน้าถึงเหมางานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของฉินเยว่ไปทำแทน ผมเดาว่าผู้อำนวยการฉินเป็นคนจัดแจงเรื่องนี้ เพราะผู้อำนวยการฉินเห็นว่าเธออายุไม่น้อยแล้ว ไม่อยากให้เธอทุ่มงานหนักจนเกินไป อยากให้รีบแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา…”
“…อ้อ! จริงด้วยสิ คุณคงจะไม่ได้ไม่รู้ใช่มั้ยว่าผู้อำนวยการฉินของโรงพยาบาลอันดับสองของเราเป็นพ่อของฉินเยว่”
เฉินชางส่ายหน้า เขาไม่รู้จริงๆ
“ดูไม่ออก? ฉินเยว่ปิดปากเงียบมาก วันๆ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้”
หวังเชียนหัวเราะเย้ยหยัน “หึ คนร้องห่มร้องไห้เป็นคนมีเงินทั้งนั้น คนจนๆ อย่างเราๆ วันๆ เอาแต่คุยโวโอ้อวด คุณเองก็จัดอยู่ในกลุ่มคนมีเงิน รับงานนอกไม่กี่เคสต่อเดือนหาเงินได้มากกว่าผมอีก!”
เฉินชาง “…”
หวังเชียนหัวเราะพร้อมตบไหล่เฉินชางเบาๆ “ชางเอ๋อร์ ผมพูดจากใจเลยนะ คุณตัวคนเดียวทำงานสู้ชีวิตในเมืองอันหยางคนเดียวลำพังมันไม่ง่าย ฉินเยว่เหมาะสมกับคุณแล้ว ถ้าคุณสองคนแต่งงานกันแล้วผู้อำนวยการฉินจะไม่เลื่อนตำแหน่งให้คุณหรือไง เส้นสายกับเงินทองที่ตระกูลฉินสั่งสมมาจะไม่ตกเป็นของคุณทั้งหมดหรือ…”
“…ผมว่านะ หาภรรยาในที่อยู่ในท้องถิ่นเดียวกันดีที่สุด! อีกหน่อยผู้อำนวยการฉินเกษียณแล้ว แล้วให้คุณเป็นคนดูแลลูกสาวเขา คุณคิดดูสิน่าตื่นเต้นขนาดไหน”
ฉินเยว่โผล่เข้ามากะทันหัน “ว้อท แอ
