นักศึกษาปริญญาโทไม่กี่คนที่ยืนอยู่มุมผนังกำแพงอดเอามือยันกำแพงเอาไว้ไม่ได้ สายตาจับจ้องมองเฉินชางอย่างไม่ละสายตา อยากจะปล่อยมือจากกำแพง!
ไม่เอามือยันกำแพงแล้ว ผมขอคารวะคุณ!
คุณอวดภูมิความรู้ไม่พอ คุณยังเรียกคำชมจากหัวหน้าได้อีกด้วย!
ทว่าเฉียนหลิน พ่อหนุ่มร้อยโลที่ยืนอยู่ด้านหลังประตูห้องผู้ป่วย กลับยืนครุ่นคิดตัดสินใจอยู่นานว่าอยากจะเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยดีหรือไม่ แต่เขาก็ยังไม่กล้าอยู่ดี เขาเงี่ยหูฟังบทสนทาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในห้องผู้ป่วย บทสนทนาที่สร้างความรู้สึกตื่นเต้นฮึกเหิมใจให้เขาอยู่นานมาก!
น้องชายคนนี้สุดยอดมาก!
เชี่ยวชาญรอบด้าน ภาษาอังกฤษ ตัวเลขทางฟิสิกส์ ตัวเลขทางเคมี ทักษะการผ่าตัด
ร้ายกาจๆ!
ในที่สุดผมคนแซ่เฉียนคนนี้ก็ไม่อยู่ในห่วงแห่งความโหยหาของนางปีศาจสาวตนนี้แล้ว เฉียนหลินมองหน้าที่ขี้ขลาดของเก่อฮว๋ายผ่านช่องประตู เขาอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ มีนางปีศาจสาวเป็นหัวหน้า ถ้าคุณไม่หวาดกลัวนาง ใครจะกลัวล่ะ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉียนหลินก็มองเฉินด้วยความรู้สึกรักและสงสารอย่างเลี่ยงไม่ได้
ถึงอย่างไรเสียเฉินชางก็หนุ่มอนาคตไกล ทว่าดันสิ้นคิดอยากจะติดตามนางปีศาจสาว
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉียนหลินก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก รอข้อสรุปอีกทีก่อน!
รอนางปีศาจสาวเซ็นชื่อก่อนค่อยไป ไปบอกกลับคุณลุงว่าหัวหน้าเมิ่งมีลูกศิษย์แล้ว อีกทั้งลูกศิษย์ของหัวหน้าเมิ่งยังเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากด้วย เก่งกาจกว
