ทันทีที่เฉินชางเสิร์ชหาในไป่ตู้ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ มิน่าเล่า ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ที่แท้ยังห่างชั้นจากฮาร์ดวาร์ดมาก ดูแล้วไม่ใช่เพราะว่าตนความรู้ตื้นเขิน แต่ต้องโทษที่ชื่อเสียงไม่โด่งดังพอ
อืม เมื่อดูจากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยแพทย์ทั่วโลกแล้วก็ไม่นับว่าโดดเด่นนัก ก็แค่ติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของโลกเท่านั้นเอง
มหาวิทยาลัยก็ไม่เชี่ยวชาญด้านใดเป็นพิเศษ ก็แค่มีสมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา ปกติไม่มีอะไร และในทุกปีจะรับผิดชอบเป็นผู้พิจารณาและมอบรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์แค่นั้นเอง
เฉินชางถึงกับร้าวราน…
คุณก็แค่นักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยแคโรลินสกาแค่นั้นเอง!
คุณมาทำอะไรที่มณฑลตงหยางเนี่ย
นี่เป็นสถานที่ที่คุณคู่ควรหรือไง
แล้วเฉินชางก็ดูชื่อของอาจารย์ท่านนี้ เมิ่งซี
ก็ยังดูไม่เหมือนคนที่เก่งกาจอะไรขนาดนั้นอยู่ดี ผมยังคิดว่าคุณต้องแซ่ตงฟาง ซีเหมิน หนานกง โอวหยาง อะไรเทือกนี้ซะอีก…
หน้าตา…ความสวยระดับเดียวกันฉินเยว่คนขี้ประจบ
แต่จะเก่งสู้ฉินเยว่ไม่ได้แน่ ถึงอย่างไรก็เป็นสาวคัพเอ ใครๆ ก็กลัวกันทั้งนั้น เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็เอามือกุมหน้าผาก ค่อนข้างรู้สึกหวาดกลัว
แต่หลังจากที่เฉินชางดูคำแนะนำตัวโดยย่อของเมิ่งซีแล้ว เขาก็ถึงกับชะงักงันในทันใด!
ผู้หญิงคนนี้…ไม่ธรรมดา…
ปริญญาเอก สาขาศัลยกรรมหัวใจ?
ถ้าพูดถึงเรื่องผลงานวิจัยที่เคยตีพิมพ์…
อืมมม…
มีผลงานวิจัยที
