บทที่ 518 เรื่องยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย
“ข้ารู้แล้ว” จูต้ารับคำ ตอนง้างจอบก็ระวังยิ่งกว่าเดิม
มันเทศพวกนี้ถึงจะบุบสลายก็ยังกินได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจะเก็บไว้ได้ไม่นาน
ในห้องใต้ดินของพวกเขายังมีอีกไม่น้อย มันเทศชุดใหม่นี้นอกจากนำออกมาชิมสักหน่อยแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะนำไปเก็บไว้ในห้องใต้ดิน แล้วทยอยนำออกมารับประทาน
ไม่ทราบว่าเป็นเพราะมือสั่นไปชั่วขณะหรือเพราะเหตุใด จอบของจูต้าจึงเบี่ยงไปเล็กน้อย
สวบ!
จูซื่อร้องท้วง “ไอ้หยา! พี่ใหญ่ ท่านขุดเบี้ยวแล้ว…”
จูต้าออกจะโมโห “เก่งนักเจ้าก็มาขุดเองสิ!”
จูซื่อลูบจมูกอย่างจืดเจื่อน รีบตอบกลับไปว่า “ท่านทำต่อเถอะขอรับ…”
คนอื่น ๆ เห็นแล้วต่างก็ยิ้มอ่อน
ไม่น่าแปลกใจเลย ตอนทำงานอยู่ใครจะชอบให้คนอื่นคอยพูดนั่นพูดนี่อยู่ข้าง ๆ?
นอกจากนี้ จูต้าก็ไม่ได้ตั้งใจ เขาเองก็กำลังหงุดหงิดอยู่ เจ้ายังมาพูดอยู่ข้าง ๆ อีก เขาไม่โมโหก็แปลกแล้ว
หลังจากนั้นก็ราบรื่นขึ้นมาก
ในไม่ช้า มันเทศพวงหนึ่งก็เผยออกมาให้เห็น
เจ้าสิ่งที่มีเปลือกสีแดงนั้นห้อยอยู่บนเครือ นอกจากมันเทศหัวหนึ่งที่ถูกจอบสับหักไปครึ่งหัว หัวอื่น ๆ ล้วนสมบูรณ์ไม่บุบสลาย
จูต้าจัดหัวมันเทศเหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วเทียบกับกำปั้นของตัวเอง “ท่านแม่ หัวใหญ่ที่สุดใหญ่กว่ากำปั้นข้าประมาณครึ่งเท่า ส่วนหัวเล็กขนาดเท่าครึ่งกำปั้น ดูเหมือนรอบนี้จะด้อยกว่ารอบที่แล้วเล็กน้อยขอรับ”
อาจูจยาหยิบขึ้นมาพินิจดูแล้วเอ่ยว่า “
