บทที่ 517 มันเทศก่อนหน้าหนาว
“โอ๊ย!”
เจียงหยวนซือร้องเสียงหลง
ยามนั้นเอง เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าผ้าในปากเขาหายไปแล้ว เขาสามารถพูดจาได้แล้ว
ในขณะเดียวกัน เขาก็จำได้แล้วว่าคนที่เตะเขาคือใคร หาใช่ใครอื่นใด แต่ก็คือบิดาบังเกิดเกล้าของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียนที่ถูกเขาลวงจนเสียบริสุทธิ์ให้เขา นายท่านเฉียนนั่นเอง
……
ณ ตำบลอันจิ่ว ในเรือนพี่เป้า
สารทฤดูผ่านพ้น ลมหนาวพัดโชย
เย่อวี๋หรานนั่งอยู่บนโต๊ะหินกับพี่เป้า ฟังคนรายงานจุดจบของเจียงหยวนซือ
“ฮ่า ๆๆๆ…จูต้าเหนียง ท่านไม่รู้อะไร ตอนนั้นเจ้าหมอนั่นน่าอเนจอนาถจริง ๆ ถูกนายท่านเฉียนเตะจนร้องไห้จ้า…”
“สีหน้าของเขาเรียกได้ว่าหวาดหวั่นขวัญผวา เดาว่าแม้แต่ฝันอยู่ก็คงคิดไม่ถึงเด็ดขาดว่าตนเองจะถูกนายท่านเฉียนเจอตัวไวปานนี้ ทั้งยังถูกสั่งสอนหนักหน่วงแบบนั้น”
“เกรงว่าจนตายแล้ว เขาก็ยังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือพวกเรา”
“สะใจ สะใจยิ่งนัก ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยตีคนสลบแบบนั้นมาก่อนเลย สะใจแท้ ๆ!”
……
พี่เป้าฟังเสียงคนรายงานพลางใช้หางตาลอบสังเกตสีหน้าของเย่อวี๋หรานอย่างเงียบ ๆ
ตอนนี้เขาพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว
เรื่องนี้คงเกี่ยวกับพวกเด็กสาวในเรือนสกุลจูกระมัง?
ไม่อย่างนั้น จูต้าเหนียงจะลงมือ ‘โหด’ เช่นนี้ได้อย่างไร?
ผู้ชายไม่ว่าใครก็คงไม่อยากมีจุดจบแบบเจียงหยวนซือ ไม่เพียงถูกหักขาสองข้างเท่านั้น กระทั่งขาที่สามก็ไม่เหลือแล้ว
ชั่วชีวิตนี้อย่าหวังเลยว่าจะได้…
คิดถึ