งตรงนี้ พี่เป้าก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่
เห็นที เด็กสาวสกุลจูใช่ว่าใครก็จะมาข้องแวะได้ตามใจ ไม่อย่างนั้น…
เขาดีใจยิ่งนักที่ครอบครัวสกุลจูไม่มีเด็กสาวที่วัยเหมาะสมกับเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงลองทาบทามไปแล้วเป็นแน่
แม้จะไม่ได้มีเจตนาร้ายเหมือนเจียงหยวนซือ แต่ถ้าต้องการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเย่อวี๋หราน การแต่งงานเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ความคิดนี้ผ่านเข้ามาในสมองเขาเพียงชั่วขณะเท่านั้น เพราะสกุลจูไม่มีเด็กสาวที่อยู่ในวัยเหมาะสมกับเขา
ขณะเดียวกัน เรื่องนี้ก็ทำให้พี่เป้าตระหนักได้ว่า จูต้าเหนียงผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา เวลาที่ควรเด็ดขาดก็เด็ดขาด ไม่ใจอ่อนเป็นอันขาด
สตรีเช่นนี้จึงจะเป็นสหายร่วมรบที่ดีที่สุด
เขาไม่ต้องกังวลว่าในวันหน้าหากเจอปัญหาอะไร อีกฝ่ายจะรีรอลังเล ตัดสินใจไม่ได้
คิดทำการใหญ่ ต้องไม่ใส่ใจเรื่องเล็ก
คนผู้นั้นรายงานจบแล้ว พี่เป้าก็ให้เขาออกไป
ภายในเรือนเงียบสงบลงอีกครั้ง
“จูต้าเหนียง ท่านพอใจจุดจบของคนชั่วผู้นี้หรือไม่?”
เย่อวี๋หรานยิ้ม “ไม่มีอะไรให้พอใจหรือไม่พอใจ ก็แค่กรรมตามสนอง ทำเรื่องชั่วช้าก็ต้องถูกลงโทษไม่ใช่หรือ?”
“จูต้าเหนียงกล่าวได้ถูกต้อง เจียงหยวนซือทำเรื่องต่ำช้า ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องอยากลงทัณฑ์คนชั่วค้ำจุนความดี ขจัดภัยพาลอภิบาลชาวประชาสักครา ถ้านายท่านเฉียนผู้นั้นรู้ว่าท่านลอบให้ความช่วยเหลือจะต้องรู้สึกขอบคุณท่านเป็นแน่แท้…”
เย่อวี๋หรานส่ายหน้า “รู้ส
