นี้ เฉินชางพยายามสูดลมหายใจอย่างเต็มที่ กวาดตามองทุกคน กล่าวหารือด้วยความตั้งอกตั้งใจ “หัวหน้าทุกท่านครับ ผมมีแนวคิดอยู่อย่างหนึ่ง ถ้าเราคุยเรื่องนี้กันตามหลักเหตุผลก็จะได้ข้อสรุปเดียวกันกับหัวหน้าหยางและหัวหน้าเถา ที่ว่าไม่แนะนำให้ผ่าตัดเพราะเขามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ถึงสามเดือน แทนที่จะเสียเงินจำนวนมากเพื่อทำการผ่าตัดที่มีความเสี่ยงสูงขนาดนี้ ถึงขั้นที่ทำให้เวลาชีวิตที่เหลือน้อยของเขายิ่งลดน้อยลงไปอีก ความคิดนี้ไม่ผิดครับ…
…แต่ ผู้ป่วยคนนี้มาถึงจุดที่หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตแล้ว สิ่งที่ต้องเผชิญในชีวิตโจมตีชายหนุ่มคนนี้จนทุกข์ทรมานถึงจุดแตกหัก เขายังหนุ่ม อายุเพิ่งจะสามสิบกว่าเอง พวกเราควรจะพิจารณาถึงสภาพจิตใจภายในของเขากับโลกแห่งจิตวิญญาณของเขา คนเป็นแพทย์สำคัญที่หัวใจแห่งการรักษา…
…ดังนั้นผมแนะนำให้พยายามช่วยชีวิตผู้ป่วยให้เต็มที่ ไม่ควรคิดว่าจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ พวกเราควรรักษาเขา สิ่งนี้เป็นความหวังเดียวบนโลกใบนี้ของเขา อีกทั้งยังเป็นความอบอุ่นเดียวที่เขาสัมผัสได้ ถึงขั้นที่อาจจะทำให้เขารู้สึกได้ถึงความหวังดีเพียงเล็กน้อยในสังคมที่เขาได้รับ…
…เรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษา ผมจะพยายามรวบรวมให้ครบ ผมจะสำรองจ่ายไปก่อน เรื่องการผ่าตัด ผมจะเป็นคนผ่าตัดเอง! ผมทำได้! ดังนั้นหวังว่าหัวหน้าทุกท่านจะให้โอกาสนี้กับผม!”
เฉินชางตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะช่วยชีวิตจูหย่งวั่งสักตั้ง เสียเงินนิดหน่อยถื
