เฉิน เขาก็รีบเดินออกมาทันที เขาเห็นเฉินชางพาผู้ป่วยคนหนึ่งเดินเข้ามาที่แผนก
“หมอเฉิน?” ผางซินกับเฉินชางเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลในปีเดียวกัน ได้ฝึกอบรมก่อนทำงานด้วยกัน ความสัมพันธ์จัดว่าใช้ได้
เฉินชางกล่าวว่า “มีผู้ป่วยพิเศษคนหนึ่งครับ ไม่มีเงิน พยายามฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ ตอนนี้ที่หน้าอกมีลวดเหล็กดัดปักอยู่หนึ่งเส้น คุณช่วยผมดูหน่อยว่าเป็นยังไง”
ผางซินพยักหน้า “ต้องใช้แผ่นฟิล์มภาพถ่ายเอ็กซเรย์มั้ย”
เฉินชางลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง “ปรินท์ออกมาเลยครับ ผมจ่ายเอง”
ผางซินชะงักงัน “คุณจ่ายเอง?”
เฉินชางพยักหน้า “เขาไม่มีเงิน…”
ผางซินอดมองเฉินชางทีหนึ่งไม่ได้ “คุณบ้าไปแล้วหรือไงครับเนี่ย ผู้ป่วยเยอะขนาดนี้คุณจะไปช่วยเรื่องเงินกับทุกคนไหวที่ไหนกัน”
เฉินชางถอนหายใจ “เขาเป็นคนน่าสงสาร พอช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย”
ผางซินโน้มน้าวเฉินชางไม่ไหว เขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นว่า “หรือว่าคุณให้เขาถ่ายเอ็กซเรย์ก่อน จากนั้นคุณก็ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปไว้ จะได้ไม่ต้องปรินท์ออกมา? แบบนี้จะได้ไม่ต้องเสียเงิน”
เฉินชางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้! งั้นรบกวนเหล่าผางด้วยนะครับ”
ผางซินส่ายศีรษะ “เข้าไปเถอะ ผมดูให้ว่าสถานการณ์เป็นยังไง!”
สามนาทีผ่านไป ผลเอ็กซเรย์ออกมาแล้ว
ผางซินชี้ที่ภาพเอกซเรย์ที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ “จากภาพที่เห็น…ค่อนข้างซับซ้อน แล้วก็ค่อนข้างพิเศษ!…”
“…คุณดูนี่ ตรงหลอดเลือดแดงปอด ลวดเหล็กดัดเส้นนี้แท
