งทะลุหลอดเลือดแดงปอดพอดี แต่เพราะแทงเข้าไปด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูง อีกทั้งลวดเหล็กดัดเส้นนี้มีขนาดค่อนข้างเล็ก น่าจะไม่ส่งผลอะไรให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรภายในร่างกายในช่วงเวลาสั้นๆ…แต่…นี่มันผิดปกติมากเลยนะครับ เพราะจะต้องเกิดภาวะลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอดอย่างเห็นได้ชัด เพราะตอนนี้เวลาก็ผ่านไปนานมากแล้วด้วย…”
“…แล้วอีกอย่าง..ไม่สิ ผู้ป่วยเป็นมะเร็งปอดด้วย?!”
ผางซินอดเบิกตาโตไม่ได้!
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ถูกต้อง สถานการณ์ของผู้ป่วยพิเศษมาก มะเร็งปอดแพร่กระจายไปยังกระดูก ตามที่ผู้ป่วยบอกคืออยู่ได้อีกไม่ถึงปีเลยคิดอยากจะฆ่าตัวตาย แต่กลับหาหัวใจไม่เจอเลยแทงเฉียงไป แทงเข้าไปที่หลอดเลือดแดงปอดแทน ผลคือ…นั่งรถไฟเข้าเมืองมาหนึ่งรอบ ก็ยังไม่ตาย ตอนนี้มาที่แผนกฉุกเฉินไม่ยอมไปไหนแล้ว จะให้ผมรักษาให้ได้ แถมยังบอกว่าไม่มีเงิน…”
“…เขาหาหมอรักษาตัวจนเงินในครอบครัวหมดเกลี้ยง ที่บ้านมีภรรยาหนึ่งคน มีลูกสามคน…น่าสงสารทีเดียว ผมเลยคิดว่าอะไรพอช่วยได้ก็ช่วย”
ผางซินมองภาพเอ็กซเรย์ ขมวดคิ้วเข้าหากัน “ช่วยอะไรไม่ได้แล้วละครับ คุณดูบริเวณปอดสิ…มะเร็งลุกลามเป็นวงกว้างขนาดนี้ ผมคาดว่าน่าแพร่กระจายลงกระดูกไปทั่วแล้ว…อยู่ได้อีกไม่นานแล้วจริงๆ คุณจะรักษายังไง”
เฉินชางถอนหายใจออกมา “พรุ่งนี้รอหมอแผนกศัลยกรรมหัวใจมาทำงาน ให้หัวหน้าเถาช่วยเอาลวดเหล็กดัดออกให้ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเรื่องอื่น…”
“ผมไปก่อนนะครับ ขอบ
