ความกล้าหาญ +1? ความเป็นลูกผู้ชาย +1?
เมื่อเดินเข้าไปในโถงแผนกฉุกเฉิน เฉินชางก็เห็นชายขาเป๋คนหนึ่งเดินกะเผลกอยู่กลางโถง เดี๋ยวก็จับนู่น เดี๋ยวก็สัมผัสนี่ สวมเสื้อกล้ามสีแดงเก่าๆ รองเท้าผ้าใบสีดำขาดเป็นรูหลายแห่ง ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเป็นคนเร่ร่อน
และดูเหมือนว่าชายคนนี้จะสนใจไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เขาสัมผัสสิ่งต่างๆ อย่างระมัดระวัง เดินก็เดินอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่ารองเท้าที่ตนสวมอยู่ทำให้พื้นสกปรก เขาก็รีบถอดรองเท้าออก แล้วก้มลงเอาชายเสื้อเช็ดพื้นจนสะอาด
เฉินชางมองฉินเยว่ทีหนึ่ง
หรือว่าจะป่วยทางจิตจริงๆ
พยาบาลที่เคาน์เตอร์พยาบาลเผ่นหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้ และในตอนนี้เอง ชายคนนี้ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ด้านหลัง
เขาหันมาทันที!
เฉินชางถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง!
ว้อท?
สิ่งที่เห็นคือที่หน้าอกของชายคนนี้มีเหล็กเส้นยาวปักอยู่!
ทำเอาเฉินชางถึงกับตกใจมากในทันใด มิน่าเล่าฉินเยว่ถึงได้โทรหาตน
แต่…
ฉินเยว่โทรหาตน แล้วตนจะโทรหาใคร…
ชายคนนี้อายุไม่มาก เฉินชางเดาว่าน่าจะอายุประสามสิบได้ ศีรษะโล้น
เฉินชางถามด้วยความระมัดระวังว่า “สวัสดีครับ คุณมาหาหมอใช่มั้ยครับ”
เมื่อได้ยินเสียงของเฉินชาง สายตาของชายหนุ่มเมินเฉยไม่สนใจเฉินชางที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่ฉินเยว่ เขามองอย่างไม่ละสายตา มองเสียจนฉินเยว่รู้สึกผวา
และในตอนนี้เอง จู่ๆ ชายคนนี้ก็หัวเราะออกมา “คุณหมอ คุณหมอหน้าตาดีจังครั
