บ…”
เมื่อฉินเยว่ได้ยินคำนี้ เธอไม่เพียงไม่รู้สึกดีใจ แต่ใจเธอกลับยิ่งรู้สึกหวาดผวามากยิ่งขึ้นกว่าเดิม เธอฝืนยิ้มออกมา “คุณก็หน้าตาดีเหมือนกันค่ะ คุณก็หน้าดีเหมือนกัน…”
เมื่อชายคนนี้ได้ยินสิ่งที่ฉินเยว่พูด เขาก็ก้มหน้าทันทีด้วยความเขินอาย “สมัยวัยรุ่นผมหล่อมาก…”
แล้วเฉินชางถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าฉินเยว่สวมชุดกาวน์สีขาว ดังนั้นผู้ป่วยก็เลยไม่สนใจตน
เฉินชางรีบกลับเข้าในห้องทำงานทันที หยิบชุดกาวน์ที่วางพาดบนเก้าอี้ขึ้นมาสวม แล้วเดินกลับออกไปใหม่อีกครั้ง
ชายคนนั้นหันมาอย่างกะทันหัน ทำเอาลวดเหล็กดัดที่ปักอยู่กลางอกเขาเกือบจะเหวี่ยงมาโดนหน้าเฉินชาง เฉินชางถอยหนึ่งก้าวทันใด!
เฉินชาง “ผมเป็นหมอครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมช่วยคุณได้บ้าง”
ชายหนุ่มพยักหน้า “ผม…ผมมาให้หมอตรวจแผลที่อก!”
หลังจากที่พูดประโยคนี้จบ เขาก็พูดเสริมทันทีว่า “แต่ผมไม่มีเงิน”
เมื่อเฉินชางเห็นว่าชายหนุ่มยังพูดจารู้เรื่องอยู่ เขาก็พยักหน้า “คุณมีบัตรประชาชนมั้ยครับ จะได้ลงทะเบียนก่อน ไม่เสียเงินครับ”
ชายหนุ่มส่ายหน้า “ไม่มีครับ ผมไม่มีบัตรประชาชน”
เฉินชางพลันชะงักงัน “ไม่มีเงินไม่เป็นไรครับ คุณเอาบัตรประชาชนให้ผมก่อน ระเบียบการเข้ารักษาจำเป็นต้องใช้บัตรประชาชน ค่ารักษาพวกเราช่วยทำเรื่องค้างชำระไว้ก่อนให้คุณได้”
เมื่อชายหนุ่มได้ยินว่าทำเรื่องค้างชำระไว้ก่อนได้ เขาก็กล่าวขึ้นว่า “คุณหมอทำเรื่องค้างชำระไว้ก่อนให้ผม ผมก็จ่ายไม่ไห
