วอยู่ดีครับคุณหมอ ผมไม่มีเงิน”
ถึงตอนนี้ พยาบาลฉางลี่น่ากับพยาบาลฝึกหัดคนหนึ่งเดินเข้ามายืนข้างเฉินชาง ฉางลี่น่าพูดกระซิบเสียงเบาว่า “หมอเสี่ยวเฉินคะ เมื่อกี้นี้เขาเอาแต่บอกว่าไม่มีเงิน”
เฉินชางกล่าวปลอบขวัญชายหนุ่ม “ไม่เป็นไรครับ คุณตามผมไปที่ห้องหัตถการ ผมจะช่วยดูให้คุณว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่ “ผมไม่มีเงินครับ”
เฉินชางยิ้ม “ผมช่วยดูแผลให้คุณ ไม่เอาเงิน ผมจะดูว่าเราควรจะทำยังไง ดูว่าอาการของคุณสาหัสแค่ไหน”
หลังจากพูดจบ เฉินชางก็ประคองแขนชายหนุ่มเดินไปที่ห้องหัตถการ
ฉางลี่น่ากับพยาบาลฝึกหัดอีกสามคนเดินตามเฉินชางไปด้วยความสงสัย เฉินชางถลึงตาจ้องทีหนึ่ง ฉางลี่น่ากับพยาบาลฝึกหัดสามคนก็เลยยอมเดินออกไปด้วยความผิดหวัง
แล้วฉินเยว่กับเฉินชางก็ปิดประตูห้องหัตถการลง
ในตอนนี้ฉินเยว่ก็รู้แล้วว่าชายหนุ่มไม่ได้มีอาการป่วยทางจิต “คุณชื่ออะไรคะ”
ชายหนุ่มลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง “ผมลืมแล้ว”
ฉินเย่ว “…”
เฉินชางเดาว่าชายหนุ่มไม่อยากตอบ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงพยาบาล ชายคนนี้ก็เอาแต่เน้นย้ำว่าเขาไม่มีเงิน ถามเขาว่าเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้น เขาก็ไม่ตอบ
ทุกถ้อยทุกคำที่เปิดปากพูดมีแต่คำว่า ‘ผมไม่มีเงิน’
เฉินชางก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันใด เขาคลิกที่ชายคนนั้น
[จูหย่งวั่งจิตใจตกอยู่ในสภาพสิ้นหวัง ช่วยปลดล็อกปมในใจให้จูหย่งวั่งอาจพบภารกิจ]
ลวดเหล็กดัดที่ปักตรงหน้าอกเฉียงไปทางซ้ายของอก เฉินชางเป็นห่วง
