มากอยู่เรื่องหนึ่งคือ จะแทงทะลุหัวใจหรือเปล่านะ?
ตำแหน่งนั้นอยู่ใกล้กับตำแหน่งของหลอดเลือดแดงปอด[1] มาก จะแทงทะลุเข้าไปแล้วหรือเปล่า
เฉินชางอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “ลวดเหล็กดัดนี้แทงเข้าไปได้ยังไงครับ หลังจากที่แทงเข้าไปแล้วมีอาการอะไรหรือเปล่า”
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขมขื่น “ผมเป็นคนแทงตัวเองครับ ซ่อมแซมบ้านแล้วมีลวดเหล็กดัดนี้เหลืออยู่ เดิมทีเป็นเหล็กยาวขนาดนี้ครับ แต่หลังจากที่แทงเข้าไปแล้ว ผมเดินไปไหนมาไหนลำบาก ผมก็เลยหักทิ้ง!”
ขณะที่เล่าให้เฉินชางฟังอยู่นั้น เขาก็ใช้มือสองข้างกะความยาวของลวดเหล็กดัดให้เฉินชางดู เขาหัวเราะด้วยความสิ้นหวังถึงที่สุด
เมื่อฉินเยว่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยน เธอถามเขาว่า “คุณโง่หรือเปล่า ทำไมทำแบบนี้ คุณไม่กลัวตายหรือไง”
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว “ก็เพราะผมอยากตายถึงได้ทำ แต่ผลคือไม่ตาย…”
คำพูดเพียงหนึ่งประโยคทำเอาเฉินชางกับฉินเยว่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
เฉินชางหยิบกรรไกรมา “ผมจะตัดเสื้อคุณ จะได้ดูได้ว่าบาดแผลคุณเป็นยังไงบ้าง”
ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผมมีเสื้อแค่ตัวนี้ตัวเดียว”
เฉินชาง “ผมจะชดใช้คืนให้คุณหนึ่งตัว เสื้อผมเอง”
เฉินชางถือกรรไกรตัดที่เสื้อกล้ามสีแดงให้ขาดออกจากกัน ทันใดนั้นเฉินชางก็พบว่าบริเวณผิวหนังโดยรอบที่โดนลวดเหล็กดัดแทงเข้าไปเน่าแล้ว รอบบาดแผลเป็นหนองอย่างรุนแรง แม้แต่เฉินชางเองก็ยังอดขมวดคิ้วเข้าหากันไม่ได้
นี่จะต้องเจ็บมากขนาดไหน
