่แห่งนี้เป็นมหาวิทยาลัยเก่าของเขา สถานศึกษาที่เขาเคยใช้ชีวิตนักศึกษาอยู่ที่นี่ถึงห้าปี
ถึงแม้มหาวิทยาลัยแห่งนี้จะไม่ได้จัดว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงโด่งดังอะไร ไม่ได้มีเกียรติยศอะไรมากนัก แต่บุตรย่อมไม่รังเกียจมารดาตนเอง สุนัขย่อมไม่รังเกียจครอบครัวจนที่ให้ข้าว ศิษย์ย่อมไม่รังเกียจสถานศึกษาที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาตนมา
เฉินชางเดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมา ไม่นานเขาก็เดินไปถึงหน้าห้องหัวหน้าสำนักงานบัณฑิตวิทยาลัยในตึกบริหารการศึกษา
หลังจากที่เคาะประตูแล้ว
“เชิญครับ!”
น้ำเสียงที่ทั้งอ่อนเยาว์และคุ้นหูมาก ให้ความรู้สึกว่าอายุไม่ถึงสี่สิบกว่า หลังจากที่เฉินชางผลักประตูเข้าไปแล้ว เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่เข้ารู้จักนั่งอยู่ตรงนั้น
“อาจารย์กวน?” เฉินชางชะงักงันด้วยความประหลาดใจ!
กวนเหว่ยหัวเราะลั่น “เซอร์ไพรส์มากเลยใช่มั้ย”
เฉินชางหัวเราะออกมาทันที “อาจารย์กวน…สุดยอดเลยครับ? ตอนนี้คุณเป็นหัวหน้าสำนักงานบัณฑิตวิทยาลัยแล้ว?”
กวนเหว่ยพยักหน้า เรียกให้เฉินชางนั่งลง “นั่งตามสบาย ฮ่าๆ ตอนนั้นที่ผู้อำนวยการฉินเอาข้อมูลของคุณให้ผมดู ผมถึงกับตกตะลึง คิดว่าชื่อซ้ำกันซะอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคุณจริงๆ!”
ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินชางกับกวนเหว่ยเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เลวเลย กวนเหว่ยเป็นทั้งอาจารย์ เป็นทั้งที่ปรึกษาพิเศษของกรมการแพทย์ ส่วนเฉินชางสมัยเรียนปริญญาตรี เขาทั้งเป็นหัวหน้าห้อง
