ำไส้เจอปัญหาพังผืดเข้าจนทำอะไรต่อไม่ได้ ในตอนนั้นพวกเราติดต่อหัวหน้าหลี่เป่าซานแล้ว แต่เวลากระชั้นชิดมาก หัวหน้าหลี่ไม่มีทางมาทัน แต่เขาบอกพวกเราว่าเรียกเฉินชางมาได้!…”
“…ตอนนั้นหลังจากที่เฉินชางมาถึงแล้ว มือทั้งสองข้างของผมล้าจนค่อนข้างสั่น เพราะผมพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้ลำไส้รั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินชาง วันนั้น…มีแนวโน้มสูงเลยทีเดียวว่าผลจะออกมาเลวร้าย ทุกวันนี้ผมยังเก็บเรื่องนี้ไปฝันร้ายจนสะดุ้งตื่นอยู่เลย!”
หลังจากที่จางโหย่วฝูพูดจบ เขาก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
เมื่อเห็นจางโหย่วฝูแสดงออกเช่นนั้น พวกเขาต่างก็เริ่มเชื่อแล้ว จางโหย่วฝูไม่มีความจำเป็นต้องเอาเรื่องนี้มาพูดเล่น
หลังจากที่ทั้งสองได้คุยรายละเอียดปลีกย่อยเกี่ยวกับการผ่าตัดสองสามประโยคแล้ว ก็เตรียมแยกย้ายกลับ ก่อนกลับ จู่ๆ หลิวซือฉีก็หันกลับมา “หัวหน้าจางครับ คลิป…คลิปผ่าตัดนี้สะดวกให้ก็อปปี้ได้มั้ยครับ”
จางโหย่วฝูยิ้มขอโทษ “ตอนนี้ยังไม่ได้ครับ รออีกสักระยะ ผมจะส่งให้หัวหน้าหลิวหนึ่งชุดครับ”
หลิวฉือฉีพยักหน้า คลิปวิดีโอการผ่าตัดพวกนี้ล้วนเป็นภาพข้อมูลที่ล้ำค่ามาก ล้ำเลิศถึงขั้นที่สมควรได้รับรางวัล ดังนั้นเขาก็เลยไม่ได้รบเร้าจางโหย่วฝูอีก
…
ฉินเสี้ยวยวนกลับเข้ามาในห้องทำงานในตอนบ่าย เขาได้รับโทรศัพท์จากกวนเหว่ยหัวหน้าสำนักงานมหาบัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยแพทย์แห่งมณฑลตงหยาง
“สวัสดีครับผู้อำนวยการฉิน ผมกวนเหว่ยนะครับ”
ฉินเสี้ยวยวน
