โกรธจนกัดฟันกรอดไม่ได้
เจ้าเด็กหนุ่มคนนี้ ความคิด…ความคิดเหมือนเด็กๆ จริงๆ เลย
ถูกต้อง!
ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด
ทันทีที่เฉินชางได้ยินเรื่องเรียนปริญญาโทนี้ เขาก็พลันตกตะลึงจนตาค้าง โอ้แม่เจ้า ฉินเสี้ยวยวนช่วยเขาจริงๆ ด้วย?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็บอกคนที่อยู่กะเดียวกันไว้ แล้วรีบตรงไปที่ตึกธุรการ
เมื่อไปตึกธุรการแล้ว เขาพบว่าเขาไม่รู้ว่าสำนักงานของผู้อำนวยการอยู่ตรงไหน…
ขึ้นไปถามดูก็แล้วกัน!
ทว่าในหลังจากที่เฉินชางขึ้นไปถึงชั้นยี่สิบแล้ว เขาถึงพบกับปัญหาที่ข้อหนึ่ง ประตูห้องทุกห้องทำงานเป็นประตูแบบดิจิตอลล็อก ต้องสแกนบัตรเท่านั้นถึงเข้าไปได้ เฉินชางพลันรู้สึกอับจนหนทาง
เคาะประตู?
วางใจได้ ไม่มีใครเขาสนใจคุณหรอก
โอ้ นี่มันห้องทำงานของคนตำแหน่งสูงจริงๆ ประตูทุกห้องในตึกแห่งนี้เป็นประตูดิจิตอลล็อกทั้งหมด คนที่อยู่ในตึกนี้จะต้องมีกุญแจถึงเข้าได้ คนนอกหรือคนที่คิดจะมาก่อเรื่องเข้าไม่ได้ ส่วนประตูใหญ่ของแผนกฉุกเฉินที่เขาอยู่นั้นเปิดไว้เสมอ
สุขภาพกายสุขภาพใจกับคุณภาพชีวิตของฝ่ายงานบริหารสำคัญมากจริงๆ เมื่อเทียบกับแผนกฉุกเฉินแล้ว…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดวิพากษ์วิจารณ์ในใจสักสองสามประโยคไม่ได้
เฉินชางเดินเข้าไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้รอใครมาเปิดประตูให้ เขาทำได้แค่โทรหาฉินเสี้ยวยวน “ผู้อำนวยการฉินครับ ผมอยู่หน้าประตูแล้วครับ…ผมเข้าไปไม่ได้ครับ”
[1] สโคป X8 (Scope X8) เป็นตัวช่
