ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า สวีเหลียงก็วิ่งกลับเข้ามาอย่างรีบร้อน “คุณหมอเฉินครับ คุณหมอเฉิน เถียเถียนฟื้นแล้ว!”
[ติ๊ง ภารกิจช่วยชีวิตเด็กหญิงที่มีสิ่งแปลกปลอมอุดกั้นหลอดลมเสร็จสิ้น ได้รับรางวัล: คะแนนทักษะ +2!]
รับรางวัลคะแนนทักษะสองแต้มมาอย่างราบรื่น เขาบ่นในใจ เพิ่มมานิดเดียวเอง…
แต่ถึงอย่างไรเสียทักษะก็ติดตัวไปตลอดกาล อีกอย่าง ทักษะการช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉินก็เป็นทักษะที่จำเป็นต้องมี จะว่าไปแล้ว ต่อให้ไม่มีรางวัลก็ปล่อยให้คนอื่นตายไปต่อหน้าต่อหน้าโดยที่ไม่คิดจะช่วยไม่ได้?
หรือว่าคงทิ้งเด็กไว้แบบนั้นเป็นเวลาสิบชั่วโมงโดยไม่สนใจไม่ได้?
เฉินชางทำไม่ได้!
เฉินชางยิ้มแล้วลุกขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า “ไปกันครับ ไปดูเด็กกัน”
สวีเหลียงยิ้มพร้อมกับรีบนำทางไป
เมื่อมาถึงห้องสังเกตอาการ ใบหน้ากับริมปากของเด็กหญิงดูเปล่งประกายมีเลือดฝาด อีกทั้งยังมีรอยยิ้มเผยออกมาให้เห็น หลังจากที่เด็กหญิงเห็นเฉินชางแล้ว เด็กหญิงก็พยายามทพูด “คุณอา…แค่กๆ!”
เฉินชางยิ้มแล้วเดินไปที่ข้างเตียง “ช่วงสองสามวันนี้อย่าเพิ่งใช้เสียงพูดนะครับ ระวังจะเจ็บคอ ต่อไปอย่าเอาอะไรใส่จมูกใส่ปากอีกนะ ได้ยินมั้ย”
เฉินชางลูบศีรษะเด็กน้อย ลูบเส้นผมที่อ่อนนุ่มของเธอ ในตอนนี้จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าต่อให้ต้องใช้แต้มอีกสักสองสามแต้มก็ยังคุ้ม
เมื่อเด็กหญิงได้ยินที่เฉินชางบอกว่าไม่ให้ใช้เสียง เธอก็รีบยกมือเล็กๆ ขึ้นมาปิดปาก นัยน์ตากลมโตของเ
