ขาจะไม่ให้อภัยตัวเองไปชั่วชีวิต
ในหัวเขาคิดถึงเถียนเถียนลูกสาวของเขาไม่หยุด ภาพรอยยิ้มที่ผุดขึ้นในหัวของสวีเหลียงเป็นเหมือนคมมีดที่ทิ่มแทงหัวใจส่วนที่ลึกที่สุดซ้ำๆ จนเป็นแผลลึก!
ถามว่าเขาเจ็บปวดไหม
เขาเจ็บปวดดั่งมีดเชือดเฉือนใจ!
สวีเหลียงถึงขั้นยอมแลกชีวิตของตัวเองเพื่อให้ลูกสาวของเขาได้มีชีวิตรอด
เธอเพิ่งจะสามขวบเท่านั้นเอง!
เธอน่ารัก เฉลียวฉลาด ยิ้มเก่ง
เมื่อสองวันก่อนหน้านี้ เถียนเถียนเพิ่งจะท่องจำพินอิน[3]ได้ เถียนเถียนดีใจมาก ดูเหมือนว่าเธอจะกระตือรือร้นที่จะท่องจำพินอินไม่ยอมหยุด เธอท่องมันครั้งแล้วครั้งเล่า เขียนออกมาตามที่จำได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกครั้งที่สวีเหลียงคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็แทบอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือของเขาทิ้ง!
ถ้าเขาไม่ไปเล่นเกม แต่อยู่สอนการบ้านลูกสาวจนเสร็จ ท่องพินอินคัดพินอินไปด้วยกัน ดูเธอเติบโต…
คงจะวิเศษมากเลย!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของสวีเหลียงก็ไหลหยดลงบนพื้นหยดแล้วหยดเล่า
ไม่ใช่เพราะความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ!
แต่เป็นความรู้สึกสำนึกผิด!
เป็นความรู้สึกอับจนหนทาง!
ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว ไม่มีใครจ่ายค่าความผิดพลาดให้คุณ มือทั้งสองข้างของสวีเหลียงกุมศีรษะ ปลายนิ้วมือทั้งสิบจิกลงบนหนังศีรษะ จน…เข้าเนื้อ!
ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของเถียนเถียน
เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา คิดถึงตอน
