ที่หนูน้อยน่ารักขี่คอเขา หนูน้อยกำเส้นผมของเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า พ่อจ๋าผมมันจังเลย พ่อจ๋าไม่สระผม สวีเหลียงก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่
เขากลัวเหลือเกิน!
เขากลัวจะตายอยู่แล้ว!
เขารู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก เขารู้สึกผิดมากเหลือเกิน!
คำดุด่าของภรรยาที่พรั่งพรูออกมา ความโกรธเกรี้ยวของภรรยาที่ลงกับเขา สำหรับเขาแล้วกลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยคลายความทุกข์ให้รูปแบบหนึ่ง
ด่าผมเถอะ!
ผมผิดไปแล้ว!
ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ…
ความโมโหเดือดดาลกับความโกรธแค้นของภรรยากลับช่วยบรรเทาความรู้สึกผิดบาปในใจผมให้เบาบาง
“สวีเหลียง คุณอยู่กับฉัน คุณอยู่กับลูกสาวฉัน…” หญิงสาวร้องห่มร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายน้ำ ชุดยูนิฟอร์มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมูกน้ำตา สิ่งเหล่านี้ไม่มีความสลักสำคัญอะไรกับเธอ จะมีอะไรสำคัญไปกว่าลูกของเธอได้เล่า
เมื่อผู้ป่วยที่อยู่บริเวณนั้นเห็นสองสามีภรรยาคู่นี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเขาต่างก็ได้แต่ทอดถอนใจ!
ไม่มีใครตำหนิติเตียน แล้วก็ไม่มีใครด่าว่า
ที่โรงพยาบาลจะได้เห็นบทละครแห่งชีวิตที่หลากหลายเรื่องราวเหลือเกินเกิดขึ้นในทุกวัน มีทั้งเรื่องราวแห่งความสุข ความโกรธ ความวิตก ความเศร้าหมอง ความหวาดกลัว ความทุกข์จากการจากลา ความสุขที่ได้พบกันอีกครั้ง มีทั้ง…
เมื่อเห็นหญิงสาวตกอยู่ในสภาพจิตใจเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ทำได้แค่เพียงรู้สึกเห็นใจ
จะรู้สึกอะไรได้อีกล่ะ
เ
