มื่อเฉินชางเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็เดินเข้าไป “เอ่อ คุณพ่อของผู้ป่วย?”
เมื่อสวีเหลียงเห็นเฉินชาง เขาก็รีบลุกขึ้นทันที “คุณหมอ คุณหมอ! ลูกสาวผมเป็นไงบ้างครับ”
หญิงสาวเองก็สงบสติอารมณ์ลงในเวลาต่อมา นัยน์ตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า “คุณหมอ…คุณหมอ…เถียนเถียนเป็นไงบ้างคะ”
เฉินชางมองดวงหน้าของสวีเหลียงที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ยังไม่ได้เช็ดออก “ไม่ต้องกังวลครับ ตอนนี้อาการของเด็กยังไม่อันตรายถึงชีวิต แต่เราคีบยางลบออกมาผ่านการส่องกล้องไม่ได้ จำเป็นต้องผ่าตัดเปิดหลอดลมเพื่อเอายางลบที่ติดอยู่ออกมา เราจำเป็นต้องให้คนในครอบครัวของเด็กเซ็นยินยอมก่อนครับ”
เมื่อสวีเหลียงกับหญิงสาวได้ยินคำว่าไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต พวกเขาก็พลันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ถึงอย่างไรเสียตอนที่นำตัวเด็กมาส่งที่โรงพยาบาล ลมหายใจของเด็กก็รวยรินจนแทบจะหยุดหายใจแล้ว…
สวีเหลียงพยักหน้าตกลงทันที “ผมเซ็น! จะให้เซ็นอะไรผมก็เซ็นทั้งนั้น! คุณหมอครับ…คุณหมอจะต้องช่วยลูกผมให้ได้นะครับ ต้องจ่ายเท่าไหร่ผมก็ยอม ตกลงนะครับคุณหมอ?”
เฉินชางพยักหน้าอย่างจริงจัง “ครับ ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ”
…
หลังจากที่เฉินชางนำเอกสารที่ต้องเซ็นให้นางพยาบาลนำไปให้ครอบครัวของเด็กแล้ว เขาก็กลับเข้าไปในห้องผ่าตัด ตระเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ รวมทั้งยาที่จำเป็นต้องใช้ในการผ่าตัด
เฉินชางเริ่มถ่ายทอดแผนการผ่าตัดและลำดับขั้นตอน ทุกขั้นทุกตอนเป็น
