หลังจากข่าวของหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นในหนังสือพิมพ์อันหยางแพร่กระจายออกไปก็มีสื่อต่างๆ เข้ามาทำข่าวมากขึ้น ช่วยสาดแสงการดำเนินกฎเกณฑ์ของโรงพยาบาลอันดับสองในคราวนี้อย่างรุนแรง!
เมื่อถึงตอนเย็น แม้แต่แอปในมือถืออย่างติ๊กต่อกก็ยังแพร่เรื่องของซ่งเฉียงออกไปรวดเร็วประหนึ่งสัตว์ร้าย ทำให้โรงพยาบาลอันดับสองเผชิญกับคลื่นลมมรสุมอย่างหนักหน่วง!
แต่ฝางยงหลินที่มีฐานะเป็นผู้อำนวยการเฒ่ากลับไม่โกรธแม้แต่น้อย หากใช้คำพูดของเขา คงบอกว่านี่คือการทดสอบของโรงพยาบาลอันดับสอง หากผ่านการทดสอบไปได้ก็จะเดินต่อไปได้ และจะทำได้ดียิ่งขึ้น
เหล่าสื่อทำข่าวกันอย่างร้อนแรง เรียกเสียงค่อนแคะเย้ยหยันจากผู้คนได้มาก ไม่ทันไรซ่งเฉียงก็กลายเป็นเป้าหมายการวิพากษ์วิจารณ์ แม้แต่เซี่ยงอิ๋งที่มาโรงพยาบาลวันนั้นก็เกือบถูกขุดออกมาร่วมด้วย!
“ใช้อำนาจรังแกคนอื่น! ผู้ป่วยได้รับอนุญาตให้ลัดคิวอะไรกัน ตอนตายจะลัดคิวด้วยหรือเปล่าล่ะ!”
“โรงพยาบาลถูกคนพวกนี้ทำเอาเลวร้ายไปหมดแล้ว!”
“ข้อพิพาทระหว่างแพทย์กับคนไข้ต่างก็มาจากพวกผู้นำที่ชอบใช้อำนาจรังแกคนอ่อนแอแต่หวาดกลัวคนแข็งแกร่งแบบพวกนี้แหละ!”
“เห็นด้วย ผมก็คิดเหมือนกัน ในสังคมปัจจุบันนี้ สาเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์กับผู้ป่วยไม่ดีเพราะการกระทำของคนกลุ่มนี้แหละ หมอมีหน้าที่ช่วยคน จะลำบากแค่ไหนก็เป็นเรื่องปกติ แต่คนกลุ่มนี้เป็นพวกผู้นำไม่เอาไหน รู้จักแต่สูบเลือดสูบเนื้อโรงพยาบา
