มงวด”
ซ่งเฉียงแทบจะพังทลาย ปกติเขาบริหารงานและสั่งสมความสัมพันธ์กับคนอื่นมาโดยตลอด พอเกิดเรื่องในวันนี้กลับหาใครไม่เจอเลย! ไม่ว่าใครก็ไม่ยอมช่วย!
ซ่งเฉียงนั่งอยู่ในมุมห้องอย่างหดหู่ พยายามสูดหายใจลึกๆ จากนั้นก็ถอนหายใจช้าๆ
เขารู้ดีว่าโลกมันก็โหดร้ายเช่นนี้เอง ดังนั้นเขาจึงตั้งใจทำงานมาตลอด เป็นคนระมัดระวังมาตลอด แต่ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้ก็ยังเจอปัญหา!
ตอนนี้เอง ซ่งเฉียงได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง มาจากเลขาฯ ของโรงพยาบาลอันดับสอง ซึ่งก็คือถานลี่กั๋ว
เมื่อรับโทรศัพท์ ถานลี่กั๋วก็พูดทันทีว่า “รีบจัดการซะ เรื่องใหญ่เกินไปแล้ว ทางเซี่ยงอิ๋งก็…เกือบถูกขุดออกมาแล้ว”
ซ่งเฉียงพลันหน้าเปลี่ยนสี! มีปฏิกิริยาขึ้นมาโดยพลัน
เรื่องในคราวนี้เกิดขึ้นเพราะเซี่ยงอิ๋ง! ถ้าหาก…
คิดถึงตรงนี้ซ่งเฉียงพลันหน้าเปลี่ยนสีไปครั้งใหญ่
จะเป็นแบบนั้นไม่ได้…
ทำอย่างไรดี?
ทำอย่างไรดี?
ตอนนี้คนเพียงคนเดียวที่จะช่วยตนได้ก็มีแค่ภรรยาแล้ว!
ซ่งเฉียงขึ้นมาเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาลอันดับสองได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังดำรงตำแหน่งได้นานหลายปีเช่นนี้ก็เพราะมีพ่อตาที่ดี
ไม่งั้นไปขอให้พ่อตาช่วยเป็นอย่างไร?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงก็ใจสั่น…บางทีพ่อตาคงไม่เห็นคนใกล้ตายแล้วเลยจะไม่ช่วยก็ได้
แต่ว่าตอนนี้เอง จู่ๆ ซ่งเฉียงเพิ่งรู้ตัวว่าตนไม่ควรทำเช่นนี้! มันไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้จะปกป้องตัวเองไปก็ไร้ประโยชน์!
เพียงอย่างเดียว! ม
