ีเพียงอย่างเดียวที่จะปกป้องตนเองได้ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น! นั่นก็คือรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดและเผชิญหน้ากับเรื่องในคราวนี้เสีย บางทีหากทำเช่นนี้ อาจมีจุดจบที่สงบก็ได้?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงก็สูดหายใจลึก หัวเราะเสียงขื่นออกมา เขาคิดถึงเฉินชาง เขาคิดไปถึงตอนที่ได้คิดบัญชีกับเฉินชาง เขาคิดอะไรมากมาย แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า
ช่างเถอะ…
นี่เป็นแค่ความคิดของเด็กน้อยไม่รู้จักโต
ทางที่ไม่ควรเดินกลับเลือกเดินครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับเรื่องนี้ แต่อย่างไรก็ควรขอโทษเฉินชาง หวังว่าเฉินชางจะให้อภัย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงก็รู้สึกมีความกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว
เขาลุกขึ้น ผลักประตู แล้วเดินออกไป
……
……
วันต่อมา โรงพยาบาลอันดับสองก็ออกแถลงการณ์
ซ่งเฉียงขอลาออกจากหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาลอันดับสองด้วยตัวเอง…ทั้งยังขอโทษต่อเฉินชางผู้ร่วมงาน เนื่องจากรู้สึกผิดและสร้างผลกระทบที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อโรงพยาบาลอย่างใหญ่หลวง…โรงพยาบาลยกเลิกโทษทั้งหมดของเฉินชาง เพิกถอนการลงโทษทั้งหมด…
เมื่อมีข่าวแพร่ออกไปเช่นนี้ ไม่ทันไรก็กลายเป็นพาดหัวข่าวของเมืองอันหยาง พริบตาเดียว เรื่องโรงพยาบาลอันดับสองในคราวนี้ก็เงียบลง
ดูเหมือนเรื่องนี้จะเกิดการพลิกผันไปอย่างรวดเร็ว ในวันนั้น เมืองอันหยางก็ไม่มีข่าวประเภทนี้ออกมาอีก อาจมีมาบ้างสองสามข่าว แต่ก็ไม่ได้สร้างความสนใจให้ผู้คน
จะอย่างไรเรื่องก็ถูกแก้ไข
