หลี่เจี้ยนเหว่ยเห็นซ่งเฉียงเดินเข้ามาก็ด่ากราดไปทันที!
“ซ่งเฉียง! คุณมานี่เดี๋ยวนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น” หลี่เจี้ยนเหว่ยโยนหนังสือพิมพ์ใส่
สีหน้าของซ่งเฉียงเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวม่วง ครึ่งค่อนวันก็ยังสงบอารมณ์ไม่ได้ เดิมทีเขามีไฟโทสะอัดแน่นเต็มท้องอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาถูกหลี่เจี้ยนเหว่ยชี้หน้าด่าอีก ทันใดนั้นก็ยิ่งรู้สึกโมโห!
“ก็เป็นแค่การตำหนิตักเตือนธรรมดาไม่ใช่หรือครับ เฉินชางออกจากเวรไปกลางคัน ผมที่เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์จะไม่ลงโทษเขาได้หรือ” ซ่งเฉียงทำคอแข็งพูดต่อ “ทุกวันนี้บริษัทสื่อพวกนี้ต่างก็อดรนทนไม่ไหว อยากทำให้พวกเรามีปัญหาให้ได้ จะได้ขับเคลื่อนโลกไปตามใจ หนังสือพิมพ์อันหยางนี่ก็แค่ไหลไปตามกระแส!”
หลี่เจี้ยนเหว่ยเห็นซ่งเฉียงใช้คำพูดแรงๆ เพื่อหาเหตุผลให้ตนเองก็ชะงักไปทันที เขาเดินเข้ามาถลึงตาใส่ “คุณยังมีเหตุผลอีกหรือ ถ้างั้นผมถามคุณหน่อย ทุกวันคุณมาเข้างานกี่โมง โรงพยาบาลของพวกเรากำหนดเวลาเข้างานไว้กี่โมง ในฐานะที่คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ คุณควรมาถึงแปดโมงทุกวัน มีวันไหนบ้างที่คุณทำได้!”
“ขาดเวรไปแค่ชั่วโมงเดียว แต่คุณดูการลงโทษของคุณเถอะ บันทึกลงในประวัติกับลบผลประเมินงานทั้งปี แม้แต่การเลือกงานในอนาคตคุณก็ยังเข้าไปยุ่ง คุณอยากลงมีดเฉินชางให้หมดอนาคตในครั้งเดียวเลยสินะ!”
เมื่อซ่งเฉียงได้ยินคำพูดของหลี่เจี้ยนเหว่ยก็รู้สึกเสียดแทงหูเป็นอย่างยิ่ง!
“เฉินชางรู้ว่าผิดแต่ไม่
