ยอมแก้ไข ผมออกประกาศตักเตือนเขาแล้ว ต่อมาผมก็ให้โอกาสเขาอีก ขอแค่เขามาขอโทษ ยอมเปลี่ยนท่าทีสักหน่อย รู้จักยอมรับผิด ผมก็จะปล่อยไป ผมไม่ได้ไม่ให้โอกาสเขาสักหน่อย! แต่นี่อะไร คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเฉินชางบ้าง เขาบอกว่าตัวเองเลิกเวรดึก ไม่อยู่ที่โรงพยาบาล ต้องการพักผ่อน! รองผู้อำนวยการหลี่ คุณเป็นหัวหน้า ลูกน้องเบื้องล่างไม่ยอมตั้งใจทำงาน คุณจะทำยังไง”
“ตอนนี้โรงพยาบาลของพวกเรามีพนักงานส่วนหนึ่งไม่ตั้งใจทำงาน ผมลงโทษเฉินชางแบบนี้เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู!”
หลี่เจี้ยนเหว่ยถูกทำให้โกรธจนหัวเราะไปแล้ว!
“คุณจะบอกว่าไก่ตัวนี้ เช้าไม่เชือด เย็นไม่เชือด จะมาเชือดเอาตอนที่ไก่มันหักหน้าคุณหรือ”
“คุณจะมาอธิบายอะไรกับผมก็ไม่มีประโยชน์ คุณดูเถอะว่าในหนังสือพิมพ์เขียนว่ายังไง บอกว่าโรงพยาบาลอันดับสองของพวกเราใช้อำนาจในทางที่ผิด เรียกว่าทำให้ชื่อเสียงแปดเปื้อนแล้ว! พวกเราบริหารโรงพยาบาลมาหลายสิบปีกว่าจะสร้างชื่อได้ คุณอาศัยอะไรมาทำให้มันแปดเปื้อน!”
“ดูซิว่าในหนังสือพิมพ์เขียนอะไรลงไปบ้าง!”
หลี่เจี้ยนเหว่ยหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาด้วยความโกรธ “เห็นหรือเปล่า! หัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์พาคนไปแซงคิว เห็นความเท่าเทียมของชีวิตมนุษย์เป็นเรื่องตลก!”
“ซ่งเฉียง คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์มาหลายปี แต่ทำงานไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ! ผมจะบอกคุณให้ เรื่องในวันนี้คุณต้องไปแก้ไขซะ ไม่งั้นผมจะแก้ไขแทนคุณเอง!”
พูดจบหลี่เจี้ยน
