หน้าต่าง โค้งตัวเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ
ฝางยงหลินวางหนังสือพิมพ์ในมือลง “คุณคือเสี่ยวเฉินสินะครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ อาจารย์ฝาง ผมเฉินชาง”
ฝางยงหลินทอดถอนใจ “มา มานั่งตรงนี้สิครับ”
หลังจากผ่าตัดเสร็จแล้ว ฝางยงหลินก็กินยาบำรุงน้ำดีจนสีหน้าดีขึ้นมาก
“จะว่าไปแล้ว คราวนี้คุณเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้ ต้องขอบคุณจริงๆ นะครับ” ฝางยงหลินลุกขึ้นนั่ง สายตาที่ใช้มองเฉินชางดูอ่อนโยนลงหลายส่วน
เฉินชางรีบพูดว่า “ช่วยชีวิตผู้ป่วยและผู้บาดเจ็บคือหน้าที่ของพวกเรา ชั่วชีวิตของอาจารย์ฝางไม่รู้ว่าช่วยคนมามากน้อยแค่ไหน คราวนี้ผมก็แค่ทำงานที่ตัวเองสมควรทำเท่านั้นครับ”
ฝางยงหลินยิ้มออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง “อืม นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพบคุณ แต่เมื่อคืนผมเพิ่งอ่านข่าวของคุณในหนังสือพิมพ์ จะว่าไปแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าชีวิต แต่ละคนล้วนเท่าเทียม คุณทำได้ดีมากครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นตู้เจียซีวิจารณ์คนอื่นแบบนี้”
เฉินชางชะงักไป “หนังสือพิมพ์ หมายความว่ายังไงครับ แล้วใครคือ…ตู้เจียซี”
ฝางยงหลินส่งหนังสือพิมพ์ในมือมาให้ “ลองอ่านดูสิ”
เฉินชางอ่านอย่างละเอียด เมื่ออ่านจบก็ต้องตะลึงพรึงเพริด! จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องเมื่อวานจะถูกเขียนลงบนหนังสือพิมพ์!
ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการเขียนชื่นชมตนในระดับสูงอีกด้วย เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินชางก็อดหน้าแดงไม่ได้ ทว่าหากกล่าวตามจริง แม้จะมีครั้งต่อไป เฉินชางก็ยังเลือกทำเช่
