เฉียงหยอกจนแทบหัวเราะ!
บางทีถ้าคุณไม่บอกว่าผมขาดงาน ผู้อำนวยการและคนใหญ่คนโตคงคิดไม่ถึงว่าลืมให้รางวัลอะไรหรือเปล่า อย่างไรผมก็ช่วยชีวิตฝางยงหลินผู้อำนวยการเฒ่าของพวกเราไว้
ตอนนี้คุณกลับประกาศออกมาอย่างสง่าผ่าเผยว่าผมขาดงาน นี่เป็นการเตือนผู้อำนวยการฉินไม่ใช่หรือ?
เมื่อคืนผมออกเวรกลางคันไปทำอะไรล่ะ?
เมื่อเฉินชางอ่านจบก็หัวเราะ เดินกลับไปที่ห้องพักหมอ นั่งลงข้างฉินเยว่
ฉินเยว่ย่นจมูก “เหม็นจะตายอยู่แล้ว”
เฉินชางพูดยิ้มๆ ว่า “เมื่อคืนตอนคุณมาถึง หยวนฟางอยู่หรือเปล่าครับ?”
ฉินเยว่ทำปากขมุบขมิบ แต่ยังคงกระซิบข้างหูเฉินชางเบาๆ “เสี่ยวหลินบอกฉันว่าเมื่อคืนซ่งเฉียงมาที่แผนก ตอนนั้นหยวนฟางก็อยู่ด้วย…”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ยังดีที่เมื่อคืนฉินเยว่มาเข้าเวรแทน หากปล่อยให้หยวนฟางเข้าเวรแทนจริงๆ ไม่แน่ว่าจะเกิดอะไรกับชีวิตผู้คนบ้าง เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็มองไปยังหยวนฟางด้วยแววตาหยอกล้อ
เดิมทีหยวนฟางนั่งไม่ติดที่อยู่แล้ว คนมีความผิดติดตัวอย่างไรก็ต้องรู้สึกร้อนตัวเป็นธรรมดา…
หยวนฟางเห็นเฉินชางมองมาที่ตนก็รู้สึกร้อนตัวจึงรีบพูดปลอบใจว่า “เฉินชาง คุณอย่ากังวลเลยครับ อีกเดี๋ยวค่อยไปอธิบายกับหัวหน้าซ่งสักหน่อยก็พอ คงไม่มีอะไรหรอก เรื่องหักเงินเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ อย่าปล่อยให้มันส่งผลกระทบกับการประเมินตำแหน่งงานในภายหลังเลย ไม่มีผลดีสักนิด! ยังไงตอนนี้คุณก็บินเดี่ยวได้แ
