ฉันอธิบายไม่ได้ หัวหน้าแผนกซ่งใกล้กลับมาแล้ว เขาบอกให้คุณไปหาค่ะ”
เฉินชางส่งเสียงพึมพำในลำคอ “ผมเพิ่งเลิกงาน ง่วงแล้วครับ ต้องการพักผ่อน รบกวนคุณบอกหัวหน้าซ่งด้วยนะครับ”
เฉินชางพูดจบก็วางสายไปทันที
ลงโทษก็ลงโทษมาแล้ว ผมจะญาติดีกับคุณไปทำไมอีก?
อีกอย่าง เดิมทีนี่ก็เป็นเวลาพักผ่อน คุณเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ มีอำนาจอะไรมาเบียดเบียนเวลาพักผ่อนคนอื่นล่ะ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็เดินออกจากประตู เลิกงานเตรียมกลับไปนอนชดเชย
เมื่อคืนเหนื่อยจริงๆ ผ่าตัดเคสหนึ่งใช้เวลาไปชั่วโมงกว่า ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการผ่าตัดที่เปลืองพลังอย่างมหาศาล สิ้นเปลืองแรงกายแรงใจอย่างหนัก
บางครั้งเรื่องราวก็บังเอิญจริงๆ เฉินชางเดินออกจากประตูมา เห็นซ่งเฉียงเดินลงมาจากตึกธุรการกำลังกลับไปที่ฝ่ายกิจการแพทย์พอดี
เมื่อเฉินชางเห็นซ่งเฉียงก็หาวออกมาครั้งหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่เห็น ยืดตัวขึ้นเดินจากไป ทำเอาซ่งเฉียงที่เห็นดังนั้นตะลึงพรึงเพริด!
ซ่งเฉียงคิดว่าเฉินชางตั้งใตมาหาตน แต่รอบๆ มีคนมากขนาดนี้ อีกฝ่ายคงอายที่จะขอโทษ จึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจเฉินชางแล้วเดินขึ้นลิฟท์ต่อไป ในใจคิดว่า ดูซิว่าคุณจะได้ใจอีกนานแค่ไหน!
คิดดังนั้นซ่งเฉียงก็เดินไปที่ห้องทำงาน
“หัวหน้าแผนกคะ ฉันโทรหาเฉินชางแล้ว…” หวังอีหานเห็นซ่งเฉียงเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นพูด
ซ่งเฉียงพยักหน้า “ครับ แจ้งแล้วก็พอ”
หวังอีหานอดพูดไม่ได้ว่า “แต่เฉินชางบอกว่าเขาเลิกงา
