แน่? ไม่ว่าอย่างไรซ่งเฉียงก็เป็นหัวหน้าแผนกคนหนึ่ง คงไม่เพ่งเล็งหมอเล็กๆ อย่างคุณเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะครับ?”
เฉินชางยิ้ม “เมื่อคืนมีคน…”
เฉินชางเล่าเรื่องที่เกิดเมื่อคืนให้ฟังโดยไม่เสริมเติมแต่ง เมื่อเล่าจบเฉินปิ่งเซิงก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
“เอาละ เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่ง เดี๋ยวรอประชุมเสร็จก่อนผมจะไปหาเขาเอง ผมยังมีผ่าตัด คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ เข้าเวรดึกมาทั้งวันคงเหนื่อยแย่แล้ว”
พูดจบเฉินปิ่งเซิงก็เดินไป
เฉินชางคิดแล้วก็เห็นด้วย ตนอยู่โรงพยาบาลต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร กลับไปพักผ่อนดีกว่า ส่วนเรื่องการลงโทษของซ่งเฉียง ฉินเสี้ยวหยวนคงมีคำอธิบายที่น่าพอใจให้ตน ถึงอย่างไรตนก็ไปผ่าตัดให้อาจารย์ของอีกฝ่าย หากโดนลงโทษเพราะเรื่องนี้ เขาไม่ยอมจบง่ายๆ แน่…
เฉินชางเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องเปลี่ยนชุด จากนั้นจึงหยิบยาที่หมาน้อยขี้ประจบให้มาไปด้วย เลิกงานอย่างสบายใจ
เพิ่งเดินออกมาจากประตูก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ คุณคือเฉินชางใช่ไหมคะ?” เสียงหวานแหววของผู้หญิงดังขึ้น เฉินชางอดตะลึงไม่ได้
นอกจากฉินเยว่แล้วยังมีผู้หญิงคนอื่นโทรหาผมอีกหรือ?
เฉินชางรีบพยักหน้าตอบ กระแอมเล็กน้อยเพื่อให้ลำคอโปร่งโล่ง “ครับ ใช่แล้ว!”
เสียงผู้หญิงชะงักไปเล็กน้อย “ดิฉันมาจากฝ่ายกิจการแพทย์นะคะ หัวหน้าแผนกซ่งบอกให้คุณไปหาที่ห้องทำงานค่ะ”
เฉินชางชะงักไป “มีอะไรหรือครับ?”
ผู้หญิงคนนั้นหยุดไปนาน “ขอโทษด้วยค่ะ
