เมื่อซ่งเฉียงออกไปจากแผนกฉุกเฉินแล้วก็กลับไปที่ฝ่ายกิจการแพทย์ กว่าจะเสร็จงานก็เป็นเวลาสองสามทุ่มแล้ว เขาทั้งเหนื่อยทั้งง่วง รวมกับที่ถูกเฉินชางหักหน้าทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจนัก อารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธและหงุดหงิดที่สุดไม่ใช่เพราะถูกเฉินชางหักหน้า ผู้ที่จะทำงานเกี่ยวกับผู้คนมากมาย หากไม่มีความอดทนจะทำได้อย่างไร?
สิ่งที่เขารู้สึกโมโหที่สุดก็คือไม่ได้จัดการเรื่องราวให้เซี่ยงอิ๋งดีๆ แต่กลับปล่อยให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากเพียงนั้น เมื่อคิดถึงหลิวเป้ยที่เปรียบเสมือนขาใหญ่ที่พึ่งพิงของตน ซ่งเฉียงก็อดโมโหไม่ได้!
เจ้าเด็กเฉินชางนี่ ท่าทวงกวนประสาทจริงๆ!
ยังมีหลี่เป่าซานอีกคน คนนี้ยิ่งไม่ไว้หน้าตนเข้าไปใหญ่
เมื่อคิดถึงคนแผนกฉุกเฉินแต่ละคนที่ชอบแสดงท่าทีเช่นนี้กับตน ซ่งเฉียงก็รู้สึกหายใจไม่ออก แค่คิดว่าพอเลิกงานแล้วต้องเดินผ่านแผนกฉุกเฉินก็อยากเดินอ้อมแล้ว โชคร้ายจริงๆ!
เมื่อมาถึงชั้นหนึ่ง ขณะเดินผ่านแผนกฉุกเฉิน ซ่งเฉียงกำลังคิดจะเดินอ้อม…แต่กลับพบว่ามีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านในราวตลาดสด ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย คิดด่าในใจไปยกหนึ่ง
ไม่มีความสงบเลยจริงๆ!
แม้จะลังเล แต่ก็ยังทำหน้าหนาเดินเข้าไป!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายกิจการแพทย์ของโรงพยาบาล หากเกิดปัญหาซับซ้อนทางการแพทย์ขึ้นมา ซ่งเฉียงจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงก็ผลักประตูเดินเข้าไป
เพิ่งจะ
