เดินเข้าไปก็พบว่ามีคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่บริเวณห้องโถง มีกระทั่งเสียงบ่นว่า
“หมอล่ะ? หมออยู่ไหน!”
“ถึงคิวพวกเราแล้ว ทำไมหมอยังไม่มาอีก!”
“พวกเราจะร้องเรียน!”
เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ดื่มเหล้ามา บนร่างมีกลิ่นเหล้าโชยเข้าจมูกมาแต่ไกล แต่ละคนอะโวยวายไปทั่ว
นางพยาบาลน้อยเสี่ยวหลินก็อับจนหนทาง รีบพูดแก้ขัดไปว่า “ทุกท่านกรุณารอหน่อยนะคะ คุณหมอมาแล้ว อย่าเพิ่งร้อนใจนะคะ”
ซ่งเฉียงเห็นภาพนี้ก็เดินไปข้างกายเสี่ยวหลินโดยพลัน กล่าวถามเสียงขรึมว่า “วันนี้ใครเป็นเวร? ไปไหนล่ะ?”
เสี่ยวหลินชะงัก ตกใจจนใจเต้นตึกตัก
ทำไมซ่งเฉียงมาที่นี่ได้?
เรื่องที่เฉินชางไม่ไว้หน้าซ่งเฉียงเมื่อครู่นี้ เสี่ยวหลินเห็นกับตาทั้งหมด! แต่ซ่งเฉียงทำอะไรเฉินชางไม่ได้เพราะเรื่องเมื่อครู่เฉินชางจัดการได้อย่างไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ทว่าตอนนี้หมอเสี่ยวเฉินที่เป็นเวรกลางคืนไม่รู้ว่าวิ่งไปที่ไหนแล้ว ซ่งเฉียงคงไม่เอาเรื่องนี้ไปเล่นงานเฉินชางหรอกนะ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสี่ยวหลินก็อดกังวลไม่ได้
คิดไปคิดมาก็จำเป็นต้องพูดไปตามจริง “วันนี้เป็นเวรหมอเฉินค่ะ…เฉินชาง!”
เมื่อซ่งเฉียงได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เฉินชาง? เขาไปไหนล่ะครับ ปล่อยให้คนมากองกันอยู่ตรงประตูแบบนี้ ไม่ยอมจัดคิวให้ดี เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะคิดว่ามีเรื่องทะเลาะกันที่แผนกฉุกเฉิน!”
เสี่ยวหลินทอดถอนใจ “หมอเฉินมีธุระเลยออกไปแล้วค่ะ มีหมอหยวนอยู่ แต่ว่า…ตอน
