ที่ฉันไปเรียกหมอหยวน เขาบอกว่ากำลังยุ่ง รอให้หมอเฉินกลับมาก่อนค่อยว่ากัน…”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงพลันหน้าเปลี่ยนสี ยืดตัวขึ้นเดินไปยังห้องพักหมอทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าหยวนฟางนั่งอยู่ที่นั่น ด้านข้างมีหญิงวัยรุ่นหน้าตาสละสลวยคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ทั้งสองกำลังพูดคุยหัวร่อต่อกระซิก
ซ่งเฉียงบันดาลโทสะขึ้นมาทันที!
ด้านนอกมีคนไข้ก่อเรื่องขนาดนั้น หยวนฟางกลับมานั่งคุยเล่นกับสาวน้อยแบบนี้หรือ?
ซ่งเฉียงเดินไปโดยพลัน “หยวนฟาง เฉินชางไปไหนครับ?”
หยวนฟางถูกเสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาตกใจ “หัวหน้าซ่ง! ทำผมตกใจหมดเลยครับ เฉินชาง…ผมไม่รู้ว่าเขาไปไหน!”
ซ่งเฉียงพลันหน้าดำคร่ำเครียด “ตอนเข้าไปไม่ได้บอกคุณหรือ? ไม่ได้ลาหรือครับ? ไม่มีคนเข้าเวรแทนหรือครับ? แผนกฉุกเฉินตกอยู่ในสถานการณ์อย่างไร คุณไม่รู้หรือ วันนี้ใครเป็นหัวหน้าแพทย์ดูแลไข้?”
หยวนฟางเห็นซ่งเฉียงโมโหสีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยพลัน รีบลุกขึ้นตรวจสอบใบจดเวร “หัวหน้าแพทย์ดูแลไข้วันนี้คืออาจารย์สือน่าครับ…”
ซ่งเฉียงโกรธเกรี้ยวขึ้นโดยพลัน “โทรหาเฉินชางเดี๋ยวนี้ ถามว่าเขาไปไหน”
หยวนฟางพยักหน้า รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสาย แต่ตอนนั้นเฉินชางกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการผ่าตัด จะมีเวลารับโทรศัพท์ที่ไหนกัน ดังนั้นจึงไม่ได้รับ
หยวนฟางชะงักไป “หัวหน้าซ่ง ไม่มีคนรับสายครับ!”
ซ่งเฉียงได้ยินดังนั้นก็บันดาลโทสะยิ่งขึ้น “คุณไม่เห็นเหรอครับว่าด้านนอกมีคนก่อเรื
