่องจนเป็นอะไรไปแล้ว? คุณยังมานั่งอยู่ที่นี่อีก ทำไมไม่ออกไปดูแลคนไข้!”
หยวนฟางหน้าแดง ความจริงหากเป็นเวรเฉินชาง จะเกิดเรื่องอะไรก็เป็นเรื่องของเฉินชาง อีกอย่างเขาออกไปดูแล้ว เพียงคนเมาไม่กี่คนกำลังก่อเรื่องโวยวาย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้ววันนี้ก็ไม่ใช่เวรตัวเอง ที่สำคัญก็คือวันนี้เป็นวันสรุปบัญชียา มิฉะนั้นเขาคงกลับไปนานแล้ว!
หญิงสาวที่เป็นตัวแทนจำหน่ายยาเห็นท่าทางไม่ดีจึงลุกขึ้นวิ่งออกไปอย่างเร่งด่วน
หยวนฟางก็รีบอธิบาย “หัวหน้าซ่ง พอดีในมือผมมีธุระสำคัญต้องจัดการ ยังจัดการไม่เสร็จน่ะครับ ผมคิดว่าถ้าจัดการเสร็จแล้วจะออกไปดู…แต่ว่าคุณเข้ามาก่อน”
ตอนที่ซ่งเฉียงเห็นหญิงสาวคนนั้นก็พอจะรู้เรื่องคร่าวๆ แล้ว คงไม่พ้นเรื่องเหม็นเน่าระหว่างหมอกับตัวแทนจำหน่ายยา ทุกวันเมื่อโรงพยาบาลเลิกงาน คนพวกนี้จะมาที่แผนก คุยกับหมอว่าวันนี้ใช้ยาไปเท่าไหร่ เดือนนี้ใช้ไปเท่าไหร่ สุดท้ายจะสั่งยาอะไรเพิ่มบ้าง
เรื่องพวกนี้ซ่งเฉียงไม่คิดไปยุ่ง และไม่จำเป็นต้องยุ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมซ่งเฉียงจะไม่รู้ว่าหยวนฟางกังวลเรื่องอะไร? เขาถึงกับคาดเดาได้คร่าวๆ แล้วด้วยซ้ำ
การที่เฉินชางมีธุระเร่งด่วนจนต้องออกไปกะทันหันทำให้หยวนฟางจับจ้องตาเป็นมัน หยวนฟางมีอคติกับเฉินชางเป็นทุนเดิม รวมกับที่มีเรื่องเกี่ยวกับกระเป๋าเงินของตนให้จัดการจึงไม่อยากออกไปรักษาคนเหล่านั้น จะอย่างไรหากเกิดเรื่องช่วงเวรของเฉินชางก็เป็นความรับผิดชอบขอ
