งเฉินชาง ไม่เกี่ยวอะไรกับตน หยวนฟางกลับมีความสุขด้วยซ้ำหากเห็นเฉินชางมีเรื่อง…
ซ่งเฉียงรู้สึกผิดหวังกับหยวนฟางจริงๆ คนถ่อยเช่นนี้จะไปที่ไหนก็ทำให้อารมณ์เสีย!
“รีบไปรักษาคนไข้ อย่าให้เกิดเรื่องอีก!”
หยวนฟางรีบลุกขึ้นยืน ความจริงเป็นแค่การรักษาแผลภายนอกเท่านั้น คนไข้พวกนั้นกินเหล้าจนเมา เดินไม่ระวังจนหกล้ม จึงมาพันแผลที่โรงพยาบาล ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็รักษาเสร็จ
หยวนฟางยิ้มให้ซ่งเฉียงอย่างกระอักกระอ่วน “หัวหน้าซ่ง…วันนี้ไม่ใช่เวรผมนะครับ ผม…”
ซ่งเฉียงกล่าวอย่างเรียบเฉย “คุณเป็นหมอ จะเป็นเวรคุณหรือไม่ หากคนอยู่ในโรงพยาบาลก็ต้องรับผิดชอบหน้าที่ของหมอ! เรื่องวันนี้ก็จบเท่านี้แล้วกัน แต่ว่า…คุณต้องรอให้เฉินชางกลับมาก่อนค่อยไป!”
พูดจบซ่งเฉียงก็หมุนตัวกำลังจะกลับไป
แต่หยวนฟางกลับเรียกเอาไว้ “หัวหน้าซ่ง…เฉินชาง…ขอตัวออกไปตอนกำลังเข้าเวร…คุณจะจัดการยังไงครับ? เขาไม่ได้บอกให้ผมอยู่เวรแทน!”
ประโยคนี้ขอเขาทำเอาซ่งเฉียงตกตะลึงจริงๆ
คนอย่างเฉินชางน่ะหรือจะไม่หาคนมาอยู่เวรแทนตอนปลีกตัวออกไป จริงๆ เลย…
ซ่งเฉียงอดถอนใจไม่ได้ หยวนฟางคนนี้เกลียดเฉินชางขนาดไหนกันแน่? เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการโยนหินลงบ่อน้ำ…แต่…
จู่ๆ ซ่งเฉียงก็คิดว่าเฉินชางก่อเรื่องก็ดี จะอย่างไรเรื่องวันนี้ก็ทำให้ซ่งเฉียงเสียหน้าครั้งใหญ่ ตอนนี้ยังมีเจ้าโง่ไร้สมองเป็นพยานอีก ถือเป็นการเตือนเฉินชางไปก็ดี อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าอะไรคือฟ้าสู
