ผม แต่คุณก็ต้องรักษาเพราะคุณเป็นหมอ แบบนี้หรือเปล่าครับ?”
การรักษาของเขาค่อนข้างธรรมดา ใช้เวลาไปไม่ถึงสี่สิบนาทีก็เสร็จ เมื่อเฉินชางรักษาเรียบร้อยแล้วก็มองไปยังหลิวรุ่ย พูดยิ้มๆ ว่า “คุณจะดีจะร้ายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม แต่ตอนที่คุณนั่งอยู่ในห้องนี้ คุณเป็นคนไข้ของผม”
พูดจบก็เรียกลำดับต่อไป “คนต่อไป!”
……
……
เมื่อเห็นหลิวรุ่ยเดินออกมา เซี่ยงอิ๋งก็รีบเดินเข้าไปหา “เสร็จแล้วหรือ? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
หลิวรุ่ยพยักหน้า “ไปเถอะ อย่าก่อเรื่องที่โรงพยาบาลอีกเลย หย่ากันแล้วก็ตัดให้ขาด อย่าทำตัวเป็นภรรยาหลิวเป้ยทั้งวัน จำไว้…แม่เป็นแค่อดีตภรรยา! ผมไม่เข้าใจจริงๆ เงินสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?”
เซี่ยงอิ๋งได้ยินพลันหน้าเปลี่ยนสี “ลูกไม่เข้าใจ…”
หลิวรุ่ยยิ้ม “ใช่แล้ว ผมไม่เข้าใจ ผมยังเด็ก…ไปเถอะ”
หลิวรุ่ยพูดจบก็เดินนำออกไปก่อน
เซี่ยงอิ๋งหน้าเปลี่ยนสี มองไปยังซ่งเฉียง อดพูดไม่ได้ว่า “หัวหน้าแผนกซ่ง รบกวนคุณแล้วค่ะ”
ซ่งเฉียงรีบเปลี่ยนสีหน้า พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ไม่รบกวนเลยครับ”
อาการของหยางจื้อฝูและโจวข้วงเซิงค่อนข้างสาหัส คืนนี้จึงนอนโรงพยาบาล ส่วนหลิวรุ่ยตัวการของเรื่องกลับไปแล้ว ตอนนี้จะก่อเรื่องอีกก็ไร้ความหมาย หากซ่งเฉียงจะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ยิ่งไม่มีความหมาย ใบหน้าของเขาเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวม่วง ครึ่งค่อนวันก็ไม่อาจระบายอารมณ์ออกไปได้
เฉินชางคนนี้ช่าง…หัวแข็งจริงๆ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉียงพลันหน้าดำคร่ำ
