ตอนนี้สถานการณ์กระอักกระอ่วนมาก! ซ่งเฉียงที่อยู่ในสายได้ยินคำพูดของเฉินชางแล้ว
ไม่สะดวกหรือ? เด็กคนนี้นี่ จะไม่สะดวกขนาดไหนกัน!
เซี่ยงอิ๋งรับโทรศัพท์ “คือ…หัวหน้าซ่ง…”
ซ่งเฉียงมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พูดว่า “คุณรอก่อนนะครับ ผมยังอยู่ที่โรงพยาบาล ยังไม่ได้กลับบ้าน ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้”
วันนี้เพิ่งสิ้นสุดการประเมินพนักงานชั่วคราวของโรงพยาบาล ดังนั้นฝ่ายกิจการแพทย์จะต้องรีบเปลี่ยนคนเข้ามาเป็นพนักงานสัญญาจ้าง ฝ่ายกิจการแพทย์และฝ่ายบุคลากรจึงกำลังยุ่งเรื่องนี้กันอยู่ ซ่งเฉียงที่เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์จึงยังไม่ได้กลับบ้าน
ตอนนี้เซี่ยงอิ๋งไม่ยอมถอยแล้ว ส่วนเด็กชายกลับยืนพิงกำแพงอยู่ด้านข้าง ทำท่าทางสนุกเหมือนกำลังรอดูละคร
หญิงวัยกลางคนเห็นการแต่งกายของหยางจื้อฟู่และโจวข้วงเซิงก็คิดแผนการขึ้นได้ทันที “นี่ พี่ชายสองคนนี้ เด็กยังเล็ก สะดวกหลีกทางให้ก่อนไหมคะ? ใช่แล้ว นี่เป็นเงิน หนึ่งหมื่นหยวน คุณรับไปเถอะ ดีไหมคะ?”
หยางจื้อฟู่และโจวข้วงเซิงใบหน้าเดี๋ยวเขียวม่วง รู้สึกอัดอั้นตันใจ
โจวข้วงเซิงยิ่งรู้สึกไม่ดี ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจโลก เฉินชางคนนี้เป็นหมอที่ดีจริงๆ แต่ว่า…ยิ่งเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งกลัวว่าตนจะทำให้คนอื่นวุ่นวาย
ผู้หญิงคนนี้ ดูจากการแต่งตัวแล้วคงไม่ใช่คนธรรมดา ถึงกับโทรหาประธานคณะกรรมการและหัวหน้าฝ่ายต่างๆ ได้ในพริบตาเดียว เกรงว่าคงเป็นคนมีพื้นเพ แม้เขาจะอยากรักษามาก แต่เขาก็กลัวสร้าง
