!
เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องพูดคำเหล่านี้ออกไป อาจเป็นเพราะพูดให้โจวข้วงเซิงฟัง แต่ที่มากกว่านั้นก็คือพูดให้ตัวเองฟัง
ถ้าโรงพยาบาลลงโทษจริงๆ เฉินชางก็คิดได้ชัดเจนแล้ว อย่างมากก็แค่ถูกไล่ออก!
แผ่นดินกว้างใหญ่ ย่อมมีที่ให้เขาเฉินชางอยู่แน่นอน หากฉินเสี้ยวหยวนหรือหลี่เป่าซานเป็นแผ่นฟ้าให้เขาไม่ได้ ออกไปก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร
เฉินชางในตอนนี้ไม่ใช่เฉินชางในตอนแรกแล้ว
มีระบบแล้ว ถ้ายังต้องทำตัวไร้จรรยาบรรณ เป็นเมฆที่เคลื่อนคล้อยไปตามสังคมแย่ๆ ไม่มีหลักการเป็นของตัวเอง แล้วจะมีระบบไปทำไม?
ลูกผู้ชายต้องมีหลักการ ไม่ทรยศหลักการของตัวเอง! ต่อให้เฉินชางไม่มีระบบ ก็จะขอเป็นหมอที่มีจรรยาบรรณ
ดังนั้นตอนที่เขาออกมาจากโรงพยาบาลซือลี่ ก็เพราะเขาคิดว่ามันทรยศศีลธรรมอันดีงามของตัวเอง!
เขาสูดหายใจครั้งหนึ่ง ต่อให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายในโรงพยาบาลเขาก็ต้องยืนให้มั่นคง!
“ผมจะให้ยาชาแล้วนะครับ ผ่อนคลายลงหน่อย…”
……
……
ตอนนี้นอกห้องหัตถการกำลังคึกคักเป็นอย่างยิ่ง! คำพูดของชายร่างผอมไปกระตุ้นอารมณ์ของฝูงชนเข้าแล้ว!
สำหรับคนงานชนบทสองคนเมื่อครู่นี้ ทุกคนล้วนเห็นใจเขา และคนงานทุกคนยังมีมารยาทก้มหัวขอโทษ แต่พวกคุณกลับดีจริงๆ มาถึงก็ให้หัวหน้าแผนกอะไรนั่นเปิดทาง ขอรักษาเป็นคนแรก?
คุณเป็นคนเปิดโรงพยาบาลนี้หรือไง?
ผู้คนรอบๆ ต่างก็วุ่นวายขึ้นมา!
“คุณเป็นหัวหน้าแผนกของโรงพยาบาลด้วยหรือ? ตามกฎระเบียบของโรงพยาบาล คุณทำแบบนี้ถ
